ะแสจิตว่า “เช่นนั้นหมายความว่าภาพการต่อสู้ระหว่างท่านกับข้าเมื่อครู่ก็ปรากฏอยู่ในกระจกหยั่งรู้สวรรค์นั่นด้วยหรือ?”
หวงหลงหยวนกล่าว “อย่างไรก็ตามกระจกหยั่งรู้สวรรค์จะไม่ได้ถูกนำมาใช้โดยง่ายเพราะทุกครั้งที่เปิดใช้งานจะต้องใช้หินวิญญาณระดับสูงนับพันก้อน”
“ข้าสงสัยว่าที่มหาเสนาบดีเชี่ยโหวคุสามารถล่วงรู้ว่าเจ้าเข้าสู่จงโจวได้ทันทีน่าจะมีสาเหตุอื่น”
ลูเยียหรี่ตาลงเล็กน้อยส่งเสียงกระแสจิตตอบกลับว่า “ขอบคุณสำหรับคำเตือน”
หวงหลงหยวนมิได้กล่าวสิ่งใดอีกหันหลังเดินจากไป
ลูเยียนิ่งเงียบอยู่ที่เดิมครู่หนึ่งทันใดนั้นร่างของเขาก็พลันฟุบหายไปแล้วพุ่งตัวไปยังพื้นดิน
ในเมื่อการบินบนท้องฟ้าจะถูกกระจกหยั่งรู้สวรรค์เฝ้าจับตาเช่นนั้นเขาก็ทำได้เพียงเดินทางพื้นดินเท่านั้น
“แปลกจริงสาเหตุใดกันแน่ที่ทำให้ข้าถูกจับตามองทันทีที่ก้าวเข้าสู่จงโจว?”
ลูเยียขมวดคิวคิดไม่ตกว่าเป็นเพราะอะไรเขาไม่ได้ล่าถอยเพราะเหตุนี้ยังคงมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเมืองอี้
เมืองหลวงต้าเฉียนบนหอสังเกตการณ์ฟ้าที่ตั้งตระหง่านภายใต้ท้องฟ้าของจวนที่ว่าการกรมตรวจการเสวียนจิง
มีกระจกทองแดงขนาดใหญ่ที่ส่องสว่างดังจันทราถูกวางไว้ ณ ที่นั่นบนหน้ากระจกปรากฏภาพเหตุการณ์ที่ลูเยียเอาชนะหวงหลงหยวนได้อย่างชัดเจน
“เด็กคนนี้… กลับแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
เชี่ยโหวคุรู้สึกตกตะลึงยิ่งนักในฐานะมหาเสนาบดีแห่งกรมตรวจการเสวียนจิงเขาคือบรรพชนขอบเขตแกนศักดิ์ส
