ิทธิ์ตัวจริงเสียงจริงเขาไม่ได้ปรากฏตัวมาหลายปีแล้วและไม่ได้สนใจความวุ่นวายของโลกมานานแล้ว
แต่ครั้งนี้เขากลับปรากฏตัวออกมาอย่างหาได้ยากยิ่งทั้งยังขึ้นมาบนหอสังเกตการณ์ฟ้าแห่งนี้ด้วยตนเองทั้งหมดเป็นเพราะพระราชเสาวนีย์ที่มาจากราชวงศ์เชียง
“ข้ายังจำได้ตอนเขาอายุสิบหกปีตอนนั้นเขาเพียงแต่อยู่ในขอบเขตชักนำวิญญาณเท่านั้นนึกไม่ถึงว่าผ่านไปเพียงไม่กี่ปีเขาจะเติบโตขึ้นมาถึงระดับนี้…”
เชี่ยโหวคุรำพึงในปีนั้นเมื่อลูเยียกลายเป็นจวงหยวนด้านวิถียุทธเคยสร้างความตื่นตะลึงให้เมืองหลวงและเชี่ยโหวคุในฐานะมหาเสนาบดีแห่งกรมตรวจการเสวียนจิงเขาก็เคยได้พบลูเยียหนึ่งครั้งตอนไปงานเลี้ยงในวังหลวง
เด็กหนุ่มผู้สง่างามและเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาในความทรงจำผู้นั้นยามนี้กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
“ในการประลองเดิมพันชีวิตเด็กคนนี้ได้แสดงพลังการต่อสู้ที่สามารถคุกคามปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ได้แล้ว”
ผู้ที่ยืนอยู่ด้านข้างไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นเชียงปอฉวินั่นเองเขาส่องมองกระจกทองแดงขนาดใหญ่ด้วยสายตาอำมหิต “นี่เป็นเหตุผลที่ราชวงศ์เชียงของพวกเราจำเป็นต้องเชิญท่านมหาเสนาบดีออกจากการปิดด่าน”
เชี่ยโหวคุนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามว่า “พวกเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเด็กคนนี้เข้าสู่จงโจวในวันนี้?”
ก่อนหน้านี้เชียงปอฉวิรีบร้อนมาหาเขาเชิญให้เขาลงมือเองเพื่อเปิดใช้กระจกหยั่งรู้สวรรค์เพื่อค้นหาร่องรอยของลูเยียในตอนนั้นเชี่ยโหวคุยังรู้สึกประหลาดใ
