ล็กน้อยจากพวกเรา หวังว่าท่านจะยอมรับไว้”
บรรพชนขงเชิ่ง บรรพชนปาเฟิงและบรรพชนคนอื่นๆ อีกสามท่านได้เตรียมของขวัญไว้ล่วงหน้าและมอบให้ลูเยียในยามนี้ เป็นกล่องหยกถึงหกใบ รูปทรงแตกต่างกัน ของขวัญภายในย่อมไม่ซ้ำกันอย่างแน่นอน
ลูเยียครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะรับไว้ “ขอบคุณพวกท่านมาก”
ขงเชิ่งกับคนอื่นๆ ต่างรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกพลางยิ้มแย้มออกมาด้วยความยินดี ก่อนหน้านี้พวกเขาลวนกลัวว่า ‘ท่านผู้อาวุโสลู’ จะปฏิเสธไม่ยอมรับน้ำใจ
“ท่านใต้เท้านี่เป็นเพียงน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นจากเผ่าปีศาจปีศาจ ขอท่านโปรดรับไว้ด้วย!”
ในเวลานั้นบรรพชนหลิงเจินก็มามอบของขวัญเช่นกัน เขาหยิบแหวนเก็บของสีดำออกมาวงหนึ่งแล้วส่งให้ลูเยีย
“ท่านเองก็ยังจะมาเกรงใจข้าอีกหรือ?” ลูเยียถอนหายใจเบาๆ
บรรพชนหลิงเจินรีบกล่าวว่า “ไม่ได้เกรงใจแต่แต่อย่างใด เป็นเพียงแค่น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น! หากท่านไม่รับไว้กลับจะทำให้พวกเรารู้สึกไม่สบายใจ!”
ลูเยียไม่ได้ปฏิเสธและรับแหวนเก็บของเอาไว้ ทันใดนั้นบรรพชนหลิงเจินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก การมอบของขวัญก็เป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง และการทำให้ฝ่ายตรงข้ามยอมรับของขวัญนั้นยิ่งต้องใช้ความพยายามมากขึ้นไปอีก
โชคดีที่ท่านใต้เท้าลูไม่ได้มองเผ่าปีศาจปีศาจของพวกเขาเป็นคนนอก จึงรับของไว้!
ไม่เพียงแต่ลูเยียเท่านั้น แม้แต่บรรพชนซิงหลินก็พลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย โดยได้รับ ‘ของขวัญเล็กน้อย’ ที่เผ่าปีศาจปีศา
