จจัดเตรียมไว้ให้เช่นกัน
“บรรพชนซิงหลิน พวกเราไปกันเถิด” ลูเยียกล่าว เขาทราบมาว่าบรรพชนเหวินอวินไม่ได้คิดจะกลับสำนัก แต่เลือกที่จะรั้งอยู่ที่นี่เพื่อเป็นบุตรเขยของเผ่าปีศาจชิงชิว…
รอจนกว่าบุตรของเขากับชิงชิวหวานเอ๋อร์จะลืมตาดูโลก เขาจึงจะพิจารณาเรื่องการกลับสำนักอีกครั้ง ซึ่งเรื่องนี้ลูเยียก็ขี้เกียจจะใส่ใจ
อย่างไรก็ตามเขาได้ทำภารกิจครั้งนี้สำเร็จแล้ว เท่านีก็เพียงพอแล้ว
“ท่านผู้อาวุโสลู ผู้น้อยมีเรื่องขอร้องอันไม่เหมาะสมนัก หวังว่าท่านจะกรุณาช่วยเหลือ”
ชิงชิวหวานเอ๋อร์รวบรวมความกล้าก้าวเดินมาเบื้องหน้าพลางทำความเคารพลูเยีย ข้างกายของนางคือบรรพชนเหวินอวินที่ติดตามมาด้วย เมื่อวานนี้บรรพชนเหวินอวินได้ทราบเรื่องราวความเป็นมาทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว
และเขายังรู้ว่า ‘ท่านผู้อาวุโสลู’ ผู้นี้ เพื่อฉินชิงหลี่จึงเลือกที่จะซ่อนตัวฝึกฝนอยู่ในสำนักกระบี่เกาสวรรค์ สิ่งนี้ทำให้บรรพชนเหวินอวินรู้สึกราวกับได้พบสหายร่วมอุดมการณ์ ตนเองยอมทุ่มเททุกสิ่งเพื่อหวานเอ๋อร์แล้วผู้อาวุโสลูท่านนี้เล่า มิได้ทำเช่นเดียวกันหรอกหรือ? พวกเราช่างเป็นคนประเภทเดียวกันโดยแท้!
แต่ถึงกระนั้นคำพูดเหลานี้บรรพชนเหวินอวินย่อมไม่กล้าเอ่ยออกมา
“เรื่องอันใดหรือ? เจ้าลองว่ามา” ลูเยียเอ่ยถาม
ชิงชิวหวานเอ๋อร์สมกับเป็นทายาทจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะ ใบหน้าเยาว์วัยเหมือนหญิงสาว งดงามล่มเมืองและมีเสน่ห์เย้ายวนใจโดยธรรมชาต
