บนที่นั่งประธาน ใบหน้าของชิงชิวเหยาเยว่เขียวคล้ำด้วยโทสะ
เพิ่งถูกเจ้าเฒ่าหลิงเจินข่มขู่เรื่องสงครามมาหยก ๆ ยามนี้ยังถูกบุตรสาวแท้ ๆ เอาความตายมาบีบคั้นอีก!
ชิงชิวเหยาเยว่โกรธจนแทบอยากจะฆ่าลูกสาวด้วยมือของนางเอง
“ตายไปเสียก็ดี ตามกฎของเผ่า ผู้ใดที่มีสัมพันธ์ลับกับคนต่างเผ่า จะถูกลงโทษด้วยโทษประหาร”
ชิงชิวหว่านเอ๋อร์พึมพำ “ท่านแม่ บางทีหากพวกเราตายไปแล้ว อาจไม่ต้องถูกพันธนาการด้วยกฎเกณฑ์ของเผ่าอีกต่อไป…”
ใบหน้าอันงดงามของนางซีดเผือดไร้สีเลือด “เช่นนี้ ท่านแม่ในฐานะประมุขเผ่าก็ไม่ต้องลำบากใจอีกต่อไป”
“พอได้แล้ว!”
ชิงชิวเหยาเยว่โกรธจัด “ข้าขอถามเจ้าเพียงคำเดียว เจ้าสำนึกผิดหรือไม่!”
ชิงชิวหว่านเอ๋อร์ก้มหน้าลง กล่าวเน้นย้ำทีละคำว่า “ลูกรู้ตัวว่าทำผิด ทว่า… มิยอมรับผิด!”
“เจ้า…”
ชิงชิวเหยาเยว่โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม “เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าข้าจะไม่กล้าสังหารเจ้า?”
“หว่านเอ๋อร์!”
ทันใดนั้น บิดาของชิงชิวหว่านเอ๋อร์ก็เอ่ยขึ้น “ขอเพียงเจ้ายอมรับผิด กลับตัวกลับใจ ข้าและมารดาของเจ้าก็จะช่วยกันอ้อนวอนขอความเมตตา เพื่อหาทางรอดให้เจ้าสักทาง แต่หากเจ้ายังดื้อรั้นเช่นนี้…”
