ชิงชิวหว่านเอ๋อร์ส่ายหน้าแล้วเอ่ยขัดจังหวะ “การได้อยู่กับเหวินอวิ๋น เป็นเรื่องที่ข้าไม่เคยเสียใจที่สุดในชีวิตนี้ ข้าจะไม่มีวันยอมรับผิดเด็ดขาด”
เพี้ยะ!
ชิงชิวเหยาเยว่ไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ตบบุตรสาวอย่างแรงหนึ่งที
“ใครก็ได้ คุมตัวนักโทษผู้นี้ไปให้ข้า!”
ชิงชิวเหยาเย่วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อีกสามวัน หากนางยังไม่ยอมสำนึกผิด ก็จงประหารตามกฎของเผ่า!”
ชิงชิวหว่านเอ๋อร์ถูกลากตัวออกไป
ไม่มีความดิ้นรน ไม่มีการวิงวอนขอร้อง เพียงแต่พร่ำเอ่ยซ้ำ ๆ ว่า “หากท่านพี่เหวินอวิ๋นตาย ข้าก็คงอยู่ต่อไปไม่ได้…”
ชิงชิวเหยาเยว่กัดฟันกรอด “ผู้ฝึกดาบที่ชื่อเหวินอวิ๋นคนนั้นดีตรงใดกัน ถึงกับทำให้นางเสียคนได้ถึงเพียงนี้!”
บิดาของชิงชิวหว่านเอ๋อร์ถอนหายใจยาว “หว่านเอ๋อร์ชื่นชอบผู้ฝึกดาบ ส่วนเจ้าในยามเยาว์วัย มิใช่ว่าเคยมีใจศรัทธาเลื่อมใสต่อเจ้าของดาบพิชิตมารหรอกหรือ?”
ใบหน้าของชิงชิวเหยาเยว่เปลี่ยนสีทันควัน “เจ้ากล่าวสิ่งใด? ไสหัวออกไป! ไปให้พ้น!”
เผ่าปีศาจชิงชิวนั้นสตรีเป็นใหญ่ ยิ่งไปกว่านั้น ชิงชิวเหยาเยว่ยังมีฐานะเป็นถึงประมุขเผ่า
เพียงประโยคเดียว นางก็ขับไล่สามีของนางออกไปได้
