“เมื่อมีเรื่องผิดปกติ เราก็ไม่ควรประมาท”
บรรพชนเสวี่ยอวี่ค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้น “ดูเหมือนว่าข้าต้องไปเตรียมการบางอย่างหน่อยแล้ว”
“ท่านบรรพชน ท่านจะไปที่ใดหรือ?”
“เขตต้องห้ามศาลบรรพชน หากเจ้าเฒ่าหลิงเจินกล้ามา ข้าย่อมต้องมอบของขวัญอันน่าตื่นตาตื่นใจให้เขาสักครา!”
…
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เทียนหง
เผ่าปีศาจปี้ฟาง
“เจรจาล้มเหลวหรือ? เช่นนี้มิหมายความว่าบรรพชนเหวินอวิ๋นจะต้องเผชิญกับเคราะห์ร้ายหรอกรึ?”
บรรพชนซิงหลินรู้สึกหนักอึ้งในใจ
“ท่านบรรพชนวางใจเถิด ข้ากับบรรพชนหลิงเจินได้แสดงท่าทีชัดเจนแล้ว หากเผ่าปีศาจชิงชิวไม่ได้โง่เขลาจนเกินไป ก่อนถึงวันพรุ่งนี้ ย่อมไม่กล้าลงมือสังหารบรรพชนเหวินอวิ๋นอย่างแน่นอน”
ลู่เยี่ยกล่าวว่า “หากไม่มีอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้ข้าก็จะสามารถช่วยบรรพชนเหวินอวิ๋นกลับมาได้”
จากนั้น ลู่เยี่ยก็ขอตัวลาไป เขายังมีธุระสำคัญที่ต้องจัดการ
เขายังคงท่าทีสุขุมนุ่มลึกอยู่ตลอดเวลา
ยามเผชิญเหตุการณ์สำคัญต้องมีความสงบนิ่ง ยิ่งสถานการณ์คับขันเพียงใด ยิ่งไม่ควรทำให้ตนเองสับสนวุ่นวาย
ยิ่งไปกว่านั้น บรรพชนหลิงเจินก็กำลังเตรียมการสำหรับวันพรุ่งนี้ตามที่เขาสั่งไว้แล้ว
