“ก่อนถึงวันพรุ่งนี้ พวกเจ้ายังมีโอกาสกลับใจ ขึ้นอยู่กับว่าพวกเจ้าจะเลือกหนทางใด”
กล่าวจบ ลู่เยี่ยก็หันหลังเดินจากไป
บรรพชนหลิงเจินรีบตามไปทันที
“เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ กล้าดีอย่างไรมาข่มขู่เผ่าของข้าเช่นนี้?”
นอกประตูภูเขา ใบหน้าอันงดงามของชิงชิวเหยาเยว่เปลี่ยนสีด้วยความโกรธแค้นและไม่อยากจักเชื่อสายตา
“ท่านประมุขเผ่า ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ดูเหมือนเจ้าเฒ่าหลิงเจินดูเหมือนจะเชื่อฟังคำพูดของเจ้าเด็กนั่นทุกอย่างนะขอรับ!”
มีคนหนึ่งเอ่ยเตือน
ใบหน้าของชิงชิวเหยาเยว่เคร่งเครียด นางย่อมมองเห็นความผิดปกติเรื่องนี้มาแต่ต้นแล้ว
เพียงเพื่อคนอย่างเหวินอวิ๋น เผ่าปีศาจปี้ฟางถึงกับให้เฒ่าหลิงเจินเดินทางมาเจรจาด้วยตนเอง
แม้กระทั่งไม่ลังเลที่จะใช้การทำสงครามกับพวกนางมาข่มขู่!
ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ เฒ่าหลิงเจินยังโค้งคำนับต่อเด็กหนุ่มมนุษย์ผู้นั้น เชื่อฟังคำพูดและทำตามแผนของเขา
ทุกอย่างนี้มันผิดปกติเกินไป!
มีคนแอบเตือนด้วยเสียงเบา “ท่านประมุขเผ่า ถึงแม้คนอย่างเหวินอวิ๋นจะสมควรตายสักหมื่นครั้ง แต่พวกเราไม่จำเป็นต้องทำสงครามกับเผ่าปีศาจปี้ฟางเพราะเขาเลย มันไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย”
“หุบปาก!”
