ในที่สุด ลู่เยี่ยก็มองเห็นว่า ภายในคุกฮุ่นตุ้นอันใหญ่โตราวกับจักรวาลไร้ขอบเขตนั้น กลับปรากฏประตูบานยักษ์ที่ตั้งตระหง่านค้ำฟ้าอยู่บานหนึ่ง!
เกือบจะในทันทีที่มองเห็น ลู่เยี่ยก็มีสี่ตัวอักษรลอยขึ้นมาในความคิด
ประตูคุกสวรรค์!
ในขณะเดียวกันนั้นเอง กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่ยากจะพรรณนาพลันพุ่งเข้าปะทะหน้าจากภายในคุกฮุ่นตุ้นแห่งนั้น
ชั่วขณะนั้น จิตเทวะของลู่เยี่ยเสมือนกำลังจะระเบิด สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน
ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น เงาดาบแห่งวิถีลึกลับใต้ฝ่าเท้าพลันพาเขาหายวับไปจากจุดเดิมในชั่วพริบตา
“เจ้าคนลึกลับผู้นั้นอุตส่าห์ก้าวเข้าใกล้มาแล้ว เหตุใดจึงจากไปเสียเล่า?”
“น่าโมโหนัก! ข้านึกว่าในที่สุดเขาก็ยอมยอมลดตัวมาพบพวกเรานักโทษที่ถูกกักขังเสียที หากเป็นเช่นนั้น บางทีเราอาจจะคว้าโอกาสหลุดพ้นสักครั้ง ใครจะคิดว่า…”
“หากคนผู้นั้นเป็นศิษย์ของเจ้าแห่งวิหารเต๋าจริง ๆ เขาคงปรารถนาจะสังหารพวกเราใจจะขาด มีหรือที่เขาจะปล่อยให้พวกเรามีชีวิตรอด?”
เสียงเหล่านั้นดังขึ้นอีกครั้ง
เห็นได้ชัดว่า การกระทำของลู่เยี่ยเมื่อครู่ ล้วนตกอยู่ในสายตาของพวกเขาโดยตลอด
ตูม!
