สิ่งที่เกินความคาดหมายของลู่เยี่ยคือ กล่องหยกใบนี้กลับถูกปกคลุมด้วยพลังผนึกอันลึกลับแปลกประหลาด
วิธีการธรรมดาไม่สามารถเปิดมันออกได้เลย
“หรือว่านี่เป็นโจทย์ที่มหาปุโรหิตอี้เทียนมอบให้ข้า เพื่อทดสอบว่าข้าสามารถเปิดมันได้หรือไม่?”
ลู่เยี่ยครุ่นคิด “ไม่ใช่ ในเมื่อเขารอให้ข้าไปเยือนแดนรัตติกาลลึกลับ เขาคงไม่ใช้กล่องหยกมาทดสอบข้าแน่”
“ในทางกลับกัน เขาจะต้องเชื่อมั่นว่า ข้ามีวิธีเปิดกล่องหยกใบนี้ได้อย่างแน่นอน”
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ลู่เยี่ยพลันฉุกใจคิดขึ้นมา เขาไม่ได้พยายามใช้วิธีอื่นใด ทว่ากลับกระตุ้นพลังจากผังดาบเก้าคุมขังที่อยู่ในฝ่ามือโดยตรง แล้วทาบลงบนผนึกของกล่องหยกทันที
ในตอนนั้น เขาเคยใช้พลังจากผังดาบเก้าคุมขังทำลายกำแพงมิติกาลเวลาของแดนรัตติกาลลึกลับมาแล้ว
เหตุการณ์นั้นย่อมอยู่ในสายตาของท่านมหาปุโรหิตอี้เทียนโดยตลอด
ดังนั้นในการเปิดกล่องหยกใบนี้ ลู่เยี่ยจึงนึกถึงวิธีการนี้เป็นอันดับแรก
หึ่ง!
พลังผนึกสลายตัว กลายเป็นกระแสธารที่แตกสลายไหลเข้าสู่ฝ่ามือของลู่เยี่ยถูกผังดาบเก้าคุมขังกลืนกินไปจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว
ลู่เยี่ยรู้สึกประหลาดใจมาก
