ลู่เยี่ยกลับมาจากดินแดนแห่งปฐมกำเนิด
จนถึงตอนนี้เขาได้พัฒนาเคล็ดวิชาการสืบทอดทั้งหลายจนสมบูรณ์แล้ว
แม้แต่ ‘คัมภีร์ปราณบริสุทธิ์หนึ่งเดียว’ ของสำนักเต๋าเจิ้งชิงก็ไม่ได้ละเว้น
ลู่เยี่ยตัดสินใจที่จะจากไป
แต่ในขณะที่เขากำลังเหยียบบนดาบแห่งวิถีอันลึกลับเพื่อเดินทางกลับ เขาก็พลันได้ยินเสียงกระซิบกระซาบขาดช่วงดังแว่วมา
“คนลึกลับนั่นกลับมาอีกแล้ว! นี่เป็นครั้งที่สี่แล้วนะ!”
“เข้า ๆ ออก ๆ อยู่เช่นนี้ เขาคิดว่าซากปรักหักพังแห่งชิงหมิงเป็นที่ใดกัน?”
“ที่นี่เป็นสถานที่ที่แม้แต่เจ้าแห่งสวรรค์ก็ยังไม่กล้าเข้ามาง่าย ๆ นะ!”
“ข้าเริ่มสงสัยมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่า เขาคงเป็นทายาทของเจ้าแห่งวิหารเต๋าแน่ มิฉะนั้นเขาจะสามารถเข้าออกบันไดสวรรค์แห่งชิงหมิงได้อย่างอิสระเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“เขากำลังทำอะไรกันแน่?”
“บัดซบ! น่าโมโหชะมัด พวกเราติดอยู่ในคุกฮุ่นตุ้นมานานนับไม่ถ้วนยุคโกลาหลแล้ว จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เห็นความหวังที่จะหลุดพ้น!”
“ส่วนคนผู้นั้นกลับเห็นที่นี่เป็นดุจสวนหลังบ้าน นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป!”
ลู่เยี่ยหยุดฝีเท้าลงอย่างเงียบเชียบ ในใจบังเกิดความสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
