ุด!
ชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงนั้นมือข้างหนึ่งถือม้วนภาพวาดส่วนฝ่ามือขวาที่เพิ่งขยับยังคงมีเศษเสี้ยวแสงสีเลือดต้องห้ามจางหายไป
เมื่อได้เห็นภาพนี้เงาร่างพร่าเลือนเหล่านั้นดูเหมือนเข้าใจทั้งหมดแล้ว
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่ยื่นมือช่วยเหลือสลายพลังมหาพิบัติเทียนจินมอบโอกาสให้ดวงวิญญาณที่ดับสูญของพวกเราได้พบกับความหลุดพ้น!”
ชายในชุดคลุมขนหงส์ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสมาก!”
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสมาก!”
เงาร่างอื่นๆต่างพากันประสานมือคารวะพร้อมกันพวกเขาต่างอาบไปด้วยแสงเซียนช่างศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก
ทว่าในยามนี้กลับพร้อมใจกันก้มหัวคารวะให้แก่ลูเยีย
เมื่อได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้ผู้คนที่มีอยู่ในที่แห่งนั้นต่างก็ได้รับแรงสั่นสะเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรง
“เป็นไปตามที่ท่านมหาปุโรหิตอิเถียนกล่าวไว้ไม่มีผิด!”
“ผู้อาวุโสลูเยียมีอิทธิฤทธิ์ไร้เทียมทานพลังบำเพ็ญเต่าราวกับเทพเซียนเดินดิน!”
จงหลีซีรู้สึกหวาดหวั่นในใจ
“ท่านใต้เท้าลูช่างไม่ใช่คนธรรมดาจริง ๆ!”
บรรพชนหลิงเจินและคนอื่นๆต่างรู้สึกตื่นเต้นจนไม่อาจสงบใจได้พวกเขาไม่ใช่ว่าไม่เคยสงสัยในภูมิหลังของลูเยียแต่ไม่เคยกล้าทดสอบเขาโดยง่าย
หนึ่งคือเพราะเห็นแก่หน้าอาจุ๊
สองคือเพราะท่านมหาปุโรหิตอิเถียนยังให้ความสำคัญกับลูเยียถึงเพียงนี้!
สิ่งเหล่านี้ทำให้พวกเขาแม้จะรู้สึกสับสนในใจไม่เข้าใจว่าทำไมลูเยียถึงมีพลังบำเพ็ญที่อ่อนแอและยังอายุน้อยแต่พวกเขาก็ไม่
