ลาดใจ
ตัวตนที่ประดุจเทพเซียนในภาพวาดกลับมีชีวิตขึ้นมาจริงๆหรือ?
แม้แต่ลูเยียเองในขณะนี้ก็ยังรู้สึกตกตะลึงยิ่งนัก
ผังดาบเกาคุมขังกลืนกินพลังเลือดสีแดงในภาพราวกับได้ทำลายชั้นพลังที่ปิดผนึกไว้และปลดปล่อยเงาร่างเหล่านั้นออกมาทั้งหมด
ทุกเหตุการณ์ที่เปลี่ยนแปลงนี้แม้แต่ลูเยียเองก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อน
“พวกเราหลุดพ้นจากการถูกกักขังแล้วหรือ?”
ในบรรดาเงาร่างพร่าเลือนเหล่านั้นมีคนหนึ่งกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเลือนลอยราวกับยังไม่อาจเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
“ภูเขาเทียนจินขัดขวางเส้นทางเซียนตัดรอนมหาวิถีแต่กลับไม่อาจห้ามจิตใจที่มุ่งสู่วิถีของพวกเราได้!”
มีคนหนึ่งกัดฟันกล่าวด้วยความเคียดแค้น
“ทว่าพวกเราต่างก็สิ้นชีพไปนานแล้วถูกกักขังอยู่ในมหาพิบัติเทียนจิน…”
มีผู้หนึ่งกล่าวด้วยความเศร้าโศกราวกับสูญเสียจิตวิญญาณ
เงาร่างพร่าเลือนทั้งเจ็ดแปดร่างนี้แต่ละคนอาบไปด้วยรัศมีเซียนดูสง่างามและลึกลับมีความแข็งแกร่งจนทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดหวั่น
บรรพชนหลิงเจินนั่งไม่ติดที่ในใจสั่นระรัวด้วยความหวาดเกรงเขาสัมผัสได้ว่าแม้เงาร่างเหล่านี้จะดูเบาบางประดุจสายลมพัดก็ปลิวหายไปทว่าแท้จริงแล้วเพียงแค่ผู้ใดผู้หนึ่งขยับกายก็สามารถเหยียบย่ำสถานที่แห่งนี้ให้พินาศได้ในพริบตา!
นี่คือตัวตนระดับใดกัน?
เป็นเทพเซียนจริงๆหรือ?
สิ่งที่บรรพชนหลิงเจินไม่รู้คือในยามนี้ในสายตาของเงาร่างพร่าเลือนเหล่านั้นลูเยียต่างหากที่น่าสะพรึงกลัวและลึกลับที่ส
