ทุกคนในเผ่าปีศาจปี้ฟางแสดงสีหน้าเหมือนกับที่คาดไว้
“เรื่องของตระกูลเซียงหลิวแห่งเผ่าโบราณไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว”
ลู่เยี่ยกล่าว “มหาปุโรหิตอี้เทียนได้พูดอะไรอีกหรือไม่?”
ครั้งที่แล้วเขาโยนเรื่องการจัดการกับเซียงหลิวเฟิงให้กับมหาปุโรหิตอี้เทียนผู้นั้น เพียงเพราะอยากจะลองดูว่าคนผู้นี้มีความคิดอย่างไรกันแน่
ตอนนี้คงจะยืนยันได้แล้วว่าอีกฝ่ายมีความจริงใจอย่างมาก ว่านั่นก็หมายความว่าอีกฝ่ายย่อมต้องมีสิ่งหนึ่งที่ต้องการขอร้องอย่างแน่นอน
และสิ่งที่ต้องการนั้นยิ่งใหญ่มาก!
จงหลี่ซีหยิบกล่องหยกใบหนึ่งออกมาพลางกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ท่านมหาปุโรหิตกล่าวว่า ให้ข้านำของสิ่งนี้มามอบให้ท่าน”
“นี่คืออะไรหรือ?”
ลู่เยี่ยถาม
ผู้คนที่นั่งอยู่ก็แสดงสีหน้าอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน
มหาปุโรหิตอี้เทียนผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้นำคนหนึ่งของแดนรัตติกาลลึกลับ มีพลังศักดิ์สิทธิ์แข็งแกร่งและยากหยั่งถึง
สิ่งของที่เขามอบให้ ย่อมต้องพิเศษมากแน่นอน!
จงหลี่ซีส่ายหน้า “ทานมหาปุโรหิตอี้เทียนไม่ได้บอก ผู้น้อยก็ไม่ทราบชัดเจน”
