นางหันหลังเดินจากไป
หญิงสาวแสดงท่าทีตัดใจได้สง่างามยิ่งกว่าลู่เยี่ยเสียอีก
เชือกสีแดงในมือยังคงเหลือกลิ่นหอมจากเส้นผมของหญิงสาว ทำให้ลู่เยี่ยรู้สึกหม่นหมองอย่างบอกไม่ถูก
ช่างแปลกนัก ทั้งที่ไม่ใช่การจากลาครั้งสุดท้ายของชีวิต เหตุใดตนเองจึงรู้สึกว่างเปล่าเช่นนี้?
ขณะเดินห่างออกไป รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของหญิงสาวก็ค่อย ๆ เลือนหายไป
หลายคราที่นางเกิดอารมณ์วูบไหวอยากจะหันหลังกลับไป เพื่อพูดคุยกับลู่เยี่ยอีกสักหน่อย
ทว่าสุดท้ายนางก็สะกดกลั้นใจไว้ได้
หากใจสองดวงยังผูกพันกันมั่นคง เหตุใดต้องมาอาลัยเพียงชั่วเช้าค่ำ?
ฉินชิงหลีเอ๋ยฉินชิงหลี เจ้าอย่าได้หันกลับไปเป็นอันขาดเชียวนะ
หากเจ้าคนบ้านั่นเห็นเข้า เจ้าจะต้องหัวเราะเยาะเจ้าแน่ ๆ!
หญิงสาวให้กำลังใจตนเองในใจเช่นนั้น
อวิ๋นเป่ยเฉินไม่อาจเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้
ในชีวิตของเขา ความรักใคร่ชู้สาวมีแต่จะส่งผลกระทบต่อการแสดงความสามารถในยามที่เขาต้องแสดงตัวต่อผู้อื่น
……
ข่าวคราวเรื่องการประลองเดิมพันชีวิตได้สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแผ่นดินต้าเฉียน
ลู่เยี่ยและฉินชิงหลีกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งใต้หล้า
