“สหายน้อยลู่”
ก่อนจะจากไป เซี่ยงป๋อฉวีแห่งราชวงศ์เซี่ยงเดินเข้ามาหาลู่เยี่ยด้วยรอยยิ้ม
“มีธุระหรือ?”
“คนเยอะมากความ หาที่สักแห่งคุยกันตามลำพังดีหรือไม่?”
“ได้”
ลู่เยี่ยพยักหน้าตอบรับ
ตอนที่อยู่ในเขตหวงห้ามลึกลับที่สี่ เขาได้ทำลายพลังพลังบำเพ็ญเหล่าลูกหลานราชวงศ์เซี่ยงที่มีเซี่ยงเจี้ยนซงเป็นแกนนำจนสิ้น
เพราะเรื่องนี้ เซี่ยงป๋อฉวีถึงกับเกลียดชังเขาเข้ากระดูกดำ
แต่ตอนนี้ เซี่ยงป๋อฉวีกลับเป็นฝ่ายเข้ามาหาด้วยตนเอง คิดจะกระทำการใดกันแน่?
ทั้งสองเดินมาหยุดอยู่ที่ริมหน้าผาอันเงียบสงัด ฝั่งหนึ่งคือหมู่เมฆาที่ม้วนตัวไปตามกระแสลม
เซี่ยงป๋อฉวีเผยรอยยิ้มพลางเข้าประเด็นทันที “อยากรู้หรือไม่ว่า พวกผู้อาวุโสของตระกูลลู่ของพวกเจ้าตายที่นอกด่านเทียนหลางได้อย่างไร?”
ดวงตาของลู่เยี่ยหรี่ลงเล็กน้อย “มันเกี่ยวข้องกับราชวงศ์เซี่ยงงั้นหรือ?”
เซี่ยงป๋อฉวียิ้มกล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องคาดเดา หากอยากรู้เหตุผล ทางที่ดีควรเดินทางไปยังเมืองหลวงต้าเฉียนด้วยตัวเองสักครั้ง”
ลู่เยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “หากข้าไม่ไปเล่า?”
