เสียงพึมพำเย็นชาดังขึ้น
เงาร่าง ‘กู่เหยาผมสีโลหิต’ เริ่มประสานมือร่ายเคล็ดวิชา
“ทว่าสังหารเจ้าเสียก็ดีเหมือนกัน นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้พบเห็นเด็กหนุ่มมนุษย์ขอบเขตตำหนักวิญญาณที่ท้าทายสวรรค์ได้อย่างเจ้า คิดดูแล้วโลหิตหัวใจของเจ้าจะต้องบริสุทธิ์และเข้มข้นอย่างที่สุด!”
“ช่างเหมาะเจาะที่จะช่วงชิงโลหิตหัวใจของเจ้ามาหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณของข้า!”
ขณะที่เสียงยังก้องกังวาน กู่เหยาผมสีโลหิตได้ร่ายเคล็ดวิชาสายฟ้าเสร็จสิ้นพอดี
“ไป!”
ตราประทับพุ่งทะยานออกไป ระเบิดออกเป็นอักขระลึกลับบิดเบี้ยวนับไม่ถ้วนราวกับไส้เดือน แพร่กระจายเข้าไปในทะเลแห่งจิตสำนึกของลู่เยี่ย
“เจ้าเด็กน้อย เจ้าจบสิ้นแล้ว!”
“แม้ว่าเจ้าจะอยู่ในขอบเขตแท่นทองคำ การสังหารเจ้าก็ง่ายดายประดุจพลิกฝ่ามือ และจะไม่มีผู้ใดล่วงรู้ร่องรอยเด็ดขาด!”
กู่เหยาผมสีโลหิตหัวเราะ
ทว่าสิ่งที่เขามิอาจล่วงรู้ได้เลยคือ ณ ส่วนลึกที่สุดของทะเลแห่งจิตสำนึกของลู่เยี่ย รอยประทับของบรรพจารย์ทั้งสิบเก้าดวงที่เหมือนดวงดาวได้ปรากฏขึ้นอย่างเงียบ ๆ
อักขระลึกลับนับไม่ถ้วนที่ระเบิดออกมาจากตราประทับของเขาล้วนถูกปราบปรามลงอย่างไร้สุ้มเสียง
