นนี้”
นี่คือความคิดของอวี่เส้าหนาน
จงหลี่ซีสังเกตเห็นว่า อีกาหัวขาวตัวนั้นเป็นผู้นำของพวกทายาทเผ่าปีศาจอย่างชัดเจน แต่มันกลับเรียกท่านผู้อาวุโสอาภรณ์สีดำว่าท่านใต้เท้า!
หากเป็นเพียงเด็กหนุ่มขอบเขตตำหนักวิญญาณจริง เหตุใดจึงได้รับความเคารพมากถึงเพียงนี้?
การคาดเดาเหล่านี้ไม่ใช่เพียงแต่จงหลี่ซีและคนอื่นๆ ที่คิด ผู้พิทักษ์ของพวกเขาแต่ละคนก็ ‘ปะติดปะต่อ’ เหตุผลขึ้นมาอย่างเพียงพอ
ดังนั้นเมื่อพวกเขาเผชิญหน้ากับลู่เยี่ย พวกเขาทุกคนก็เผยความเคารพอย่างไม่ปิดบังออกมาอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน
มีเพียงเชียงหลิวเฟิงและลาสีดำเท่านั้นที่มีความทุกข์ในใจแต่ไม่อาจพูดออกมาได้
พวกเขาเดาได้เช่นกัน แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้เขาทรมานจนแทบจะพังทลาย ให้ตายเถอะ! ใครเล่าจะนึกได้ว่าผู้อาวุโสอาภรณ์สีดำจะแปลงกายมาเป็นหนึ่งในศิษย์ของสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ เขาจะรู้สึกไม่พอใจตนเองขึ้นมาหรือไม่?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เชียงหลิวเฟิงและลาสีดำก็แทบจะอยากตายเสียให้ได้
“ผู้น้อยจงหลี่ซี มาจากตระกูลจงหลี่แห่งเผ่าโบราณ คารวะท่านผู้อาวุโส!” จงหลี่ซีคารวะอย่างนอบน้อม
อวี่เส้าหนาน อูฉือ และผู้พิทักษ์ของพวกเขาต่างก็รีบคารวะเช่นกัน
เชียงหลิวเฟิงและลาสีดำรู้สึกขนลุกซู่ ฝืนกลั้นความไม่สบายใจในใจแล้วพากันคารวะพร้อมกัน
ภาพเหตุการณ์นั้นทำเอาเติงเทียนและเหล่าทายาทเผ่าปีศาจเหล่านั้นรู้สึกตาลาย ความเคารพและนอบน้อมนั้นไม่สามารถเสแสร้งได้
พวกคนจ
