จ้าตาบอดน่ะสิ”
ทันใดนั้นชายชุดคลุมสีเทาก็โจมตีอีกครั้งเขาทะยานตัวขึ้นและฟาดฝ่ามือใส่ลูเยี่ยลูเยี่ยใช้เคล็ดวิชามหาดาราโดยตรงฝ่ามือเต็มไปด้วยแสงดาวเจิดจ้าราวกับท้องฟ้าดาราถูกรวบรวมไว้ในลายมือเขาฟาดฝ่ามือออกไปราวกับห้วงอวกาศเคลื่อนที่กว้างใหญ่ไพศาลแสงดาวสาดส่องอย่างยิ่งใหญ่ประหนึ่งภูเขาไฟสองลูกปะทะกันสถานที่ฝึกฝนนีได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงสิ่งของระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆ เศษหินกระจัดกระจาย
กระแสแห่งการทำลายลางแผ่ขยายออกไปร่างของชายชุดคลุมสีเทาเพียงแค่เคลื่อนไหวเล็กน้อยเท่านั้นร่างของลูเยี่ยถูกแรงปะทะจนต้องถอยหลังไปหลายจั้งพลังเลือดลมทั่วร่างปั่นป่วนริมฝีปากมีเลือดไหลออกมาบาดเจ็บสาหัสทันที!
“ยังไม่ตายอีกหรือ?”
ชายชุดคลุมสีเทาแสดงสีหน้าเหลือเชื่อ
“เซี่ยงชิงโจวที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เองข้านึกว่าเป็น…”
ในขณะนั้นลูเยี่ยก็มองเห็นได้อย่างชัดเจนในที่สุดชายชุดคลุมสีเทาผู้นั้นคือผู้อาวุโสใหญ่นอกสำนักเซี่ยงชิงโจวนั่นเอง
“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?”
เซี่ยงชิงโจวมองด้วยดวงตาเย็นเยียบทันทีที่เสียงดังขึ้นกลิ่นอายของเขาก็ไม่ถูกปกปิดอีกต่อไปราวกับเตาหลอมที่เดือดพล่านพลังอันน่าสะพรึงกลัวกดลงมาที่ลูเยี่ยอย่างรุนแรงฉัวะ!
เขาปลดปล่อยดาบแห่งวิถีออกมาแล้วลงมือฟันลงมาด้วยความโกรธ
ลูเยี่ยชักดาบขึ้นมาต้านรับเสียงแตกหักดังขึ้นดาบซิงหลิวที่เฒ่าจ้าวหลอมให้ก็แตกกระจายทันทีเขาถูกปราณดาบฟันไปทั้งตัวบนหน้าอกเหลือเพียงรอยเ
