ไป๋หลอมขึ้นเองกับมือให้ลูเยี่ยเมื่อดาบอยู่ในมือพลังปราณทั่วร่างของลูเยี่ยเดือดพล่านราวกับหินหลอมละลายที่กำลังเดือดและลุกไหม้จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้พลุ่งพล่าน
ฟันออกไปข้างหน้า!
ดาบปะทะกันก่อให้เกิดเสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางกระแสทำลายล้างที่โหมซัดไปทั่วลูเยี่ยถูกซัดกระเด็นออกไปร่างเขากระเด็นห่างออกไปในระยะกว่าสิบจั้งทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผลเลือดเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าที่ขาดวินยิ่งไปกว่านั้นดาบเพลิงโลหิตฉางคงในมือของเขาก็ถูกสั่นสะเทือนกระเด็นหลุดออกไปนิ้วทั้งห้าที่กำดาบอยู่ก็แตกฉีกออก
“ยังไม่ตายอีกหรือ?”
เซี่ยงชิงโจวตกตะลึงเขาใช้กระบวนท่าสังหารถึงสามครั้งติดกันแต่กลับไม่สามารถสังหารเด็กหนุ่มขอบเขตตำหนักวิญญาณผู้นี้ได้?
“ขอบคุณมาก”
ทันใดนั้นลูเยี่ยก็กล่าวขึ้นเสียงแหบแห้งแฝงไปด้วยความยินดีเล็กน้อยในที่สุดคอขวดก็ถูกทำลายลงจะให้ไม่ยินดีได้อย่างไร?
หากลีชิวอวี่ที่ถูกลูเยี่ยซัดไปในเมื่อเช้าวันนี้ได้เห็นฉากนี้ย่อมจะก่อให้เกิดความรู้สึกร่วมด้วยอย่างแน่นอนแต่ทว่าเขาเป็นฝ่ายที่ขอสู้อย่างกระตือรือร้นเอง
ส่วนลูเยี่ยกลับถูกผู้แข็งแกร่งขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์มาลอบสังหาร!
สถานการณ์ไม่เหมือนกันเลยแม้แต่น้อย
“ยังจะขอบคุณข้าอีกหรือ?”
เซี่ยงชิงโจวขมวดคิ้วในใจรู้สึกไม่สบายอย่างมาก
“ขอบคุณข้าที่จะประทานความตายให้เจ้าหรือไร!”
เขาลงมือโจมตีอีกครั้งดาบแห่งวิถีส่งเสียงเกรี้ยวกราดยิ่งน่าสะพรึงกลัวมากข
