เจ้าจะกล้าหาญขนาดนี้”
ข่าวเมื่อคืนที่ลูเยี่ยประกาศจะทำศึกกับทุกคนที่ไม่ยอมรับในอีกสามวันข้างหน้านั้น ได้แพร่กระจายไปทั่วสำนักกระบี่เกาสวรรค์ราวกับพายุ แม้แต่เวินชิวเจวี่ยก็ยังตื่นตระหนก ไม่คิดว่าลูเยี่ยจะกล้าเล่นใหญ่ขนาดนี้
ลูเยี่ยถอนหายใจ “ต้นไม้ปรารถนาความสงบแต่ลมไม่เคยหยุดพัด ข้าก็จำต้องลงมือโดยไม่เต็มใจ”
เวินชิวเจวี่ยยิ้มเล็กน้อย “สำนักไม่เคยรังเกียจการประลองวัดฝีมือระหว่างศิษย์ ตราบใดที่ไม่ถึงขั้นเอาชีวิต เจ้าลงมือได้เต็มที่ ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งสิ้น!”
ลูเยี่ยตกตะลึง กล่าวว่า “ท่านเจ้าสำนัก ทำไมข้ารู้สึกว่าท่านอยากให้โลกวุ่นวายเหลือเกิน?”
เวินชิวเจวี่ยตอบ “ความรู้สึกของเจ้าไม่ผิด หากต้องการให้ผู้คนยอมรับ มีเพียงวิธีเดียว นั่นก็คือต่อสู้! ต่อสู้จนกว่าพวกเขาจะยอมรับ”
ดวงตาหงส์ของเวินชิวเจวี่ยเปล่งประกาย “ที่ข้าสามารถนั่งบนตำแหน่งเจ้าสำนักได้ในปีนั้น ก็เพราะข้าต่อสู้มาตลอดทาง”
ลูเยี่ยนึกถึงคำพูดของเหมิงฮาวเมื่อคืน อารมณ์ของเจ้าสำนักแย่มาก พูดไม่เข้าหูก็ชักกระบี่ออกมาฟันคนทันที! เจ้าสำนักของสำนักใหญ่ทั้งหกที่เหลือล้วนเคยถูกเจ้าสำนักฟันมาแล้ว! และยังได้รับฉายายักษ์ผมขาวเพราะเหตุนี้
“แน่นอน ศิษย์เหล่านั้นของสำนักก็ยังต้องการหน้าตาอยู่บ้าง”
เวินชิวเจวี่ยกล่าวว่า “ตามที่ข้ารู้มา คนที่จะท้าประลองกับเจ้าในครั้งนี้ล้วนเป็นศิษย์หลักเหมือนเจ้า แต่พลังบำเพ็ญของพวกเขาล้วนอยู่ในขอบเขตแท่นทองคำ
