มิดดังราตรีกาล ดาบบินสีดำเล่มหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นมาพร้อมเสียงหวีดหวิว!
มันปล่อยพลังอำมหิตที่น่าสะพรึงกลัวออกมา ฟันผ่านท้องฟ้าในชั่วพริบตาเดียวก็มาถึงส่วนลึกของท้องฟ้ายามค่ำคืน ฟันเข้าใส่ภูเขาลูกใหญ่ที่ลอยอยู่กลางท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างรุนแรง ภูเขาลูกนั้นระเบิดแสงแห่งหายนะแห่งการทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัว ส่องสว่างท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดและหนักอึ้ง
เมื่อดาบบินสีดำฟันลงไป เหมือนกำลังฟันลงในสายธารแห่งหายนะที่บ้าคลั่ง สุดท้ายก็ทำได้เพียงฟันให้เกิดรอยร้าวบนภูเขาลูกใหญ่นั้นเท่านั้น แต่ดาบบินสีดำกลับถูกแสงแห่งหายนะเล่นงานจนบาดเจ็บหนัก ตัวดาบเกิดรอยร้าวและรอยแตก ส่งเสียงครวญครางอย่างเศร้าสลดขณะร่วงหล่นจากส่วนลึกของท้องฟ้ายามค่ำคืน
“ข้าไม่ยอม! ข้าไม่ยอม!”
เสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดดังขึ้นอย่างกึกก้องในห้วงความคิดของลูเยี่ย เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเกรี้ยวโกรธและความเกลียดชังที่เกือบจะคลุมคลั่ง จิตใจของลูเยี่ปั่นป่วน ถูกกระตุ้นด้วยเสียงนั้น ปลุกอารมณ์รุนแรงและความบ้าคลั่งจากส่วนลึกที่สุดของจิตใจ แม้แต่สติสัมปชัญญะก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน
ในเวลาเดียวกัน กล่องดาบเจ็ดชุนสั่นสะท้านราวกับต้องการดิ้นหลุดออกมา ลูเยี่ยปิดกล่องดาบทันทีโดยไม่ลังเล แต่กล่องดาบก็ยังสั่นสะท้านตามไปด้วย ปล่อยกลิ่นอายความร้ายกาจที่น่ากลัวออกมา เสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอันไม่สิ้นสุดยังคงโจมตีจิตใจของลูเยี่ยอย่างต่อเนื่อง
