กินไป
เมื่อลูเยี่ยส่งเซี่ยหลิงชิวออกจากประตูใหญ่ด้วยตนเอง เขาก็โค้งคำนับแล้วกล่าวว่า
“ท่านแม่ทัพ ขอบคุณท่านมาก! บุญคุณที่ผ่านมา ข้าเยี่ยจะไม่ลืมเป็นอันขาด!”
ที่ไกลออกไป เซี่ยหลิงชิวหยุดเดินและหันกลับมามอง จ้องมองชายหนุ่มในอาภรณ์สีดำที่กำลังคำนับให้นางอย่างสง่างามอยู่ครู่หนึ่ง บนใบหน้าที่งดงามประณีต จู่ ๆ ก็ปรากฏรอยยิ้มที่เปี่ยมเสน่ห์และสดใส
“เจ้าก็รักษาตัวด้วย!”
โดยไม่ได้พูดอะไรอีก นางก็หมุนตัวจากไป ลูเยี่ยจ้องมองเซี่ยหลิงชิวที่กำลังจากไป แล้วพึมพำในใจว่า
“และอีกอย่าง ข้าจะไม่มีวันลืมปีศาจกู่พิษเผาใจที่เคยทำร้ายท่านผู้นั้น สักวันหนึ่ง ข้าจะลากตัวเขาออกมา แล้วแก้แค้นแทนท่าน!”
อีกหนึ่งวันผ่านไป ฉินอู๋ซางได้รับจดหมายจากตระกูลฉิน สีหน้าของเขาก็พลันมืดครึ้มลงทันที
ในจดหมายระบุว่า การต่อสู้ระหว่างตระกูลพานกับตระกูลฉินได้ดำเนินมาหลายวันแล้ว แต่ความเสียหายแทบจะไม่มีเลย แต่เมื่อวานนี้เอง ตระกูลพานกลับเหมือนคลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที ส่งเหล่าผู้อาวุโสในตระกูลออกมาโจมตีอย่างรุนแรง
ภายใต้สถานการณ์ที่ต้องรับมืออย่างกะทันหัน ตระกูลฉินได้รับความเสียหายอย่างหนัก และยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลพานยังระบุชื่อว่าต้องการพบฉินอู๋ซาง มิเช่นนั้นพวกเขาจะสู้กับตระกูลฉินจนถึงที่สุด ไม่มีฝ่ายใดยอมถอย!
ท่าทีของตระกูลพานที่เปลี่ยนไปรุนแรงเช่นนี้ ช่างผิดปกติอย่างไม่มีข้อสงสัย
“ข้าสงสัยว่า เหตุผลที่ตระกูลพานกล้าแสดงความโอหั
