บทที่ 105 เดิมพันแพ้แล้วหรือ?
เมื่อครู่นี้เกือบถูกท่านบรรพชนของตัวเองสังหาร ทำให้เชี่ยงฉางจิ้งถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง จนเกิดความบ้าคลั่งโดยสมบูรณ์ ส่วนชายผู้สง่างามก็โกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยว
ทว่าเพราะเกรงใจเหล่าเกาและเฒ่าจ้าว เขาไม่อาจทำอะไรตามใจชอบเลย
“ทุกท่าน ชายชราสัตว์เดรัจฉานนั้นมีชื่อว่าเชี่ยงอวิ่นเทียน เป็นท่านอาคนที่เก้าของเสด็จพ่อข้า ในปีนั้นเพิ่งก้าวเข้าสู่ขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์ไม่นาน ก็ประสบหายนะใหญ่ ทำให้ร่างเนื้อเน่าเปื่อย เหลือเพียงจิตเทวะเท่านั้นที่ยังดิ้นรนเอาชีวิตรอด!”
เชี่ยงฉางจิ้งตะโกนเสียงแหบแห้ง เปิดเผยความลับเก่าของชายผู้สง่างามทั้งหมด “เขาวางแผนหวังช่วงชิงโอกาสในที่ดินบรรพบุรุษของตระกูลลูในครั้งนี้ และก็มีความเกี่ยวข้องกับพานหลานอวินด้วย!”
“ถูกต้อง พานหลานอวินก็คือน้องสาวของประมุขตระกูลพานนาง และเป็นสนมของเสด็จพ่อของข้า คราวนี้ที่ตระกูลพานลงมือกับตระกูลฉินก็เพราะพานหลานอวินออกแรงสนับสนุน!”
“เจ้าสัตว์เดรัจฉานน้อย! เจ้ามัน…” ชายผู้สง่างามผู้ถูกเรียกว่าเชี่ยงอวิ่นเทียนโกรธจนอยากสังหารคน แต่ก็ไม่อาจทำได้ ได้แต่ด่าทอออกมา
“มาเลยสิ ต่างฝ่ายต่างทำลายกันไปเลย!” ดวงตาของเชี่ยงฉางจิ้งเป็นสีแดงก่ำ “ข้าตายไป ชายชราเดรัจฉานอย่างท่านก็อย่าหวังว่าจะมิชีวิตรอด!”
ท้องฟ้าเบื้องบน เมฆดำม้วนตัวเป็นวังวนปั่นป่วน สายฟาสีม่วงเคลื่อนไหวรุนแรงอยู่ภายใน มองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ร่างกายที่มี
