ลงไปวันนี้ก็เกินไปจริงๆ สมควรที่จะโดนเจ้าตบเป็นการลงโทษ”
“โฮ่ เด็กคนนี้ยังสามารถหัวเราะออกมาได้ นับว่าไม่ธรรมดาจริงๆ” เฒ่าจ้าวรู้สึกประหลาดใจ
เหล่าเกาแค่นเสียงเย็นชา “ถ้าพูดถึงการเอาชีวิตรอด ย่อมสามารถทิ้งความละอายไว้ข้างหลังได้!”
ลูเยี่ยกล่าว “เจ้าคิดมากไป ข้าไม่เพียงแค่จะทำร้ายเจ้า แต่ข้าต้องการให้เจ้าตาย”
เชี่ยงฉางจิ้งผู้นี้มีความโหดร้ายไร้ความปรานีอยู่ในกระดูก หากพิจารณาเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ถ้าปล่อยให้เขามีชีวิตรอด ในอนาคตย่อมจะต้องแก้แค้นอย่างบ้าคลั่งอย่างแน่นอน
เชี่ยงฉางจิ้งสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกล่าวเสียงเคร่งขรึม “เจ้าบอกมาเถิด ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใด จึงจะแลกกับชีวิตของข้าได้ ตราบใดที่ข้าทำได้ ข้าจะไม่ขมวดคิ้วเลยแม้แต่น้อย!”
ลูเยี่ยยกดาบซิงหลิวขึ้น ปลายดาบชี้ตรงไปที่เชี่ยงฉางจิ้ง “พูดความจริง ข้าไม่รู้สึกว่าเจ้าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เกรงว่าเจ้าคงมีไพ่ตายอะไรบางอย่างใช่หรือไม่?”
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา เหล่าเกาก็หรี่ตามองอย่างระแวดระวัง เฒ่าจ้าวค่อย ๆ ดึงมือที่เดิมซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมาอย่างเงียบ ๆ เซียหลิงชิวประคองลูเชียวไว้ในมือ และเริ่มระมัดระวัง
เชี่ยงฉางจิ้งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วอดไม่ได้ที่จะถาม “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“ตอนที่การล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิในเขาไป่เยี่ยน เว่ยเทียนหลานกับพานโซวหูตายได้อย่างไร เจ้าไม่มีทางไม่สงสัย” ลูเยี่ยกล่าวว่า “ก่อนที่ตระกูลเว่ยจะยอมรับความผิ
