ีดร้องอย่างไม่ยอมจำนน
ลูเยี่ยเดินเข้าไปข้างหน้า คว้าผมของขันทีเผยเอาไว้ ทำให้อีกฝ่ายต้องจ้องมองตนเอง
“เมื่อครู่เจ้าพูดว่า วิธีการทรมานพี่ชายของข้าของเถาปิง ถือว่าเป็นการปฏิบัติอย่างมีมารยาทใช่หรือไม่?”
ลูเยี่ยถามพร้อมรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับไร้ซึ่งอารมณ์ ตรงกันขาม มันกลับทำให้ขันทีเผยรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่าง
เชี่ยงฉางจิ้งกล่าวเสียงเย็นว่า “ลูเยี่ย เจ้าสังหารเถาปิงแล้ว ก็ควรจะหายโกรธได้แล้วกระมัง? อย่าโทษข้าว่าไม่ได้เตือนเจ้านะ ขันทีเผยเคยรับใช้อยู่ข้างกายเสด็จพ่อของข้า เขา…”
ลูเยี่ยคว้าศีรษะของขันทีเผยกระแทกลงพื้นอย่างรุนแรง จนกะโหลกแตกละเอียด เลือดสาดกระเซ็นไปบนใบหน้าอันหล่อเหลาของลูเยี่ย ทำให้เขามีบรรยากาศที่ดุร้ายมากขึ้น
“เจ้า…”
เชี่ยงฉางจิ้งเบิกตากว้าง พูดอะไรไม่ออก
“สู้กับเขา!”
“หนี!”
ชายวัยกลางคนมีหนวดและหญิงสาวผูงดงามก็ระเบิดพลังออกมาอย่างกะทันหัน แต่ไม่ได้ต่อสู้สุดชีวิต กลับหนีออกไปนอกที่ดินบรรพบุรุษของตระกูลลู
เฒ่าจ้าวแค่นเสียงเย็นชาโดยไม่แสดงอารมณ์บนใบหน้า จิตเทวะของทั้งสองคนถูกฟาดราวกับถูกสายฟ้าฟาด พวกเขาล้มลงกับพื้นดังตุบ จิตเทวะแทบแตกสลาย ความเจ็บปวดทรมานจนไม่อยากมีชีวิตอยู่
ลูเยี่ยชักดาบออกมาทันที
ฉั้วะ!
ดาบซิงหลิวชักออกมาส่งเสียงแหลมกังวานเย็นยะเยือก คมดาบพาดผ่านพร้อมสายฝนดาวตกวาววับราวกับความฝัน ฟันศีรษะของชายวัยกลางคนมีหนวดขาดในคราเดียว โลหิตร้อนระอุกระเซ็นออกม
