ลาดใจ “หายากจริงๆ”
ขันทีเผยกล่าวอย่างจริงจัง “เมื่อเทียบกับวิธีการทรมานของเถาปิงแล้ว บาดแผลภายนอกเหล่านี้ถือว่าเป็นการปฏิบัติต่อเขาอย่างสุภาพจริงๆ”
คำพูดเหล่านี้เข้าสู่หูของลูเยี่ย กระตุ้นให้เขากำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ภายในดวงตาลึกล้ำมีเปลวไฟมหาศาลกำลังลุกโชน
ปฏิบัติดวยความสุภาพ?
กระดูกแข็ง?
หายาก?
ลูเยี่ยทวนคำพูดเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ เจตนาสังหารในใจของเขายิ่งเดือดพล่านขึ้น
“ลูเยี่ย ใจเย็นไว้! ตราบใดที่ลูเชียวยังมีชีวิตอยู่ ก็ยังมีหนทางช่วยเขากลับมาได้!”
เซียหลิงชิวส่งเสียงกระแสจิตเอ่ยเตือน นางเห็นว่าพวกศัตรูเหล่านั้นตั้งใจยั่วยุลูเยี่ย และสภาพของลูเยี่ยในตอนนี้ช่างผิดปกติอย่างยิ่ง!
“พอได้แล้ว!”
เชี่ยงฉางจิ้งตบโต๊ะอย่างแรง “ทุกคนหุบปากเดี๋ยวนี้!”
ทันใดนั้น เชี่ยงฉางจิ้งหันหน้าไปทางลูเยี่ย แล้วกล่าวด้วยความขอโทษว่า “เจ้าวางใจได้ ขอเพียงเจ้าเปิดดินแดนลับบรรพบุรุษของตระกูลของพวกเจ้า ข้าสัญญาว่าจะรักษาอาการบาดเจ็บของลูเชียวให้หาย และชดเชยค่ารักษาพยาบาลให้พวกเจ้าด้วย”
ทันใดนั้น เขาก็แสร้งเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “แต่หากเจ้าพยายามเล่นลูกไม้อะไรกับข้า ก็รับรองได้ว่าคนแรกที่จะตายคือพี่ชายของเจ้า!”
ในขณะนั้น ทุกคนต่างเงียบกริบ สายตาจ้องมองไปที่ลูเยี่ย เถาปิง ชายสวมอาภรณ์สีเงินยิ้มกว้าง เขายกแขนขึ้นพร้อมกับกำคอของลูเชียวไว้แน่น แล้วยกลูเชียวขึ้นมา!
เลือดสด ๆ หยดจากร่างของลูเชียวลงสู่พื้นด
