บทที่ 100 เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!ลูเยี่ยเคยสงสัยมาก่อนว่า คำว่า ‘มนุษย์ส่งสัญญาณแห่งการสังหาร ฟ้าดินพลิกผัน’ ในประโยคนี้ คำว่า ‘มนุษย์’ อาจจะหมายถึงตัวเขาเอง จริง ๆ แล้ว ไพ่ตายที่อยู่ในมือของเขานั้น สามารถทำให้เกิด ‘ฟ้าดินพลิกผัน’ ในโลกมนุษย์ได้จริงๆ
ดังนั้น หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย ลูเยี่ยก็กระโดดลงไป ขณะที่ร่างกำลังร่วงหล่นลงสู่ห้วงเหวอย่างรวดเร็ว ลูเยี่ยไม่ได้รู้สึกถึงความผิดปกติใด ๆ เลย
มีเพียงเมื่อดวงตาของเขามองลงไปยังห้วงเหวเท่านั้น จึงรู้สึกได้ถึงความรู้สึกอันตรายอย่างรุนแรง ห้วงเหวแห่งนั้นราวกับปากใหญ่เปิดอ้าบนผืนดิน กว้างและลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
เมื่อเทียบกับห้วงเหวแล้ว ตัวเขาเองช่างเป็นเพียงเม็ดทรายในมหาสมุทร มีสัญชาตญาณที่ทำให้รู้สึกถึงความเล็กจ้อยและไร้ที่พึ่ง
เมื่อเข้าใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็ว จิตเทวะของลูเยี่ยก็ถึงกับสั่นสะท้าน พลังปราณรอบกายราวกับถูกแช่แข็ง แม้แต่การหายใจก็ยังรู้สึกติดขัด ราวกับกำลังจะจมน้ำตาย
ที่กลางฝ่ามือขวา ผังดาบเก้าคุมขังก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบ ๆ เกิดเป็นคลื่นแสงสลัวราวกับความอลหม่าน
นอกเหนือจากนี้แล้ว ก็ไม่มีความเปลี่ยนแปลงผิดปกติอื่นใดเกิดขึ้น ความรู้สึกเล็กจ้อย ไร้ที่พึ่ง และเหมือนกำลังจะจมน้ำตายนั้นยังคงอยู่!
เมื่อเห็นลูเยี่ยกำลังจะตกลงสู่ห้วงเหวอย่างแท้จริง พลังที่มองไม่เห็นก็ฉุดรั้งเขาไว้ และในชั่วพริบตาถัดมาเขาก็กลับมาอยู่ข้างหญิงชราแล้ว
