ะกูลลูจะไม่มีอันใดน่าเป็นห่วง!”
ขันทีเผยกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า“ข้าน้อยจะไม่ทำให้องค์ชายสามผิดหวังอย่างแน่นอน!”
“พูดเช่นนั้นได้อย่างไร!”เชียงฉางจิงแก้คำพูดว่า“เราต้องไม่ทำให้ลูเยี่ยและตระกูลลูผิดหวัง!”
ขันทีเผยรีบกล่าว“องค์ชายกล่าวถูกต้องแล้วพะยะค่ะ!”
เชียงฉางจิงจึงเหลือบตามองไปที่ลูเยี่ย“ลูเยี่ย เจ้าคิดว่าการจัดเตรียมนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
ลูเยี่ยยกถ้วยสุราขึ้น ลุกยืนขึ้น กล่าวด้วยความซาบซึ้งว่า“ข้าไม่ขอกล่าวคำขอบคุณมากมาย ขอดื่มอวยพรองค์ชายสามหนึ่งจอก!”
เชียงฉางจิงยิ้มกว้างอย่างสดใส ยกจอกสุราขึ้นอย่างยินดี“วางใจเถิด ต่อไปนี้เรื่องของตระกูลลูก็คือเรื่องของข้า!”
สองคนชูจอกขึ้นและดื่มหมดในคราวเดียว ลูเยี่ยกล่าวว่า
“องค์ชาย ขามีเรื่องที่ต้องการความช่วยเหลือจากท่านจริง ๆ”
เชียงฉางจิงตอบอย่างอาจหาญว่า“เพียงแค่พูดมาเถิด ไม่ต้องเกรงใจ!”
ลูเยี่ยกล่าวว่า“ช่วงเวลาที่ผ่านมาตระกูลลูของข้าถูกกลุ่มอำนาจที่เป็นศัตรูคอยกลั่นแกล้งอยู่บ่อยครั้ง จนทำให้พวกเราต้องสูญเสียอย่างหนัก ดังนั้น…”
เชียงฉางจิงเข้าใจความนัยทันที เอ่ยด้วยรอยยิ้ม“เข้าใจแล้ว! คืนนี้ข้าจะส่งคนไปยึดทรัพย์สมบัติของพวกเขา! ทรัพย์สินและที่ดินที่ได้รับทั้งหมด จะมอบให้แก่ตระกูลลู!”
“องค์ชายช่างมีน้ำใจเหลือเกิน! ท่านเป็นผู้มีพระคุณอันยิ่งใหญ่! เป็นผู้ช่วยชีวิตของตระกูลลูของข้าจริง ๆ!”
ลูเยี่ยรู้สึกซาบซึ้ง เริ่มจากการกล่าวคำชมอย่างหนักแน่น แ
