บทที่ 92 ลาก่อน เจ้าโจรหน้าด้านก่อนความตาย หลัวอวินเจิงเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจตะลึง
ฝ่ามือนี้ สามารถกดข่มเขาซึ่งเป็นปรมาจารย์ยุทธ์แห่งโลกมนุษย์จนไมอาจขยับเขยื้อนได้เลย!
จะต้องเป็นพลังบำเพ็ญระดับใด จึงจะทำได้ถึงขั้นนี้?
เสียงเอียดดังขึ้น ประตูใหญ่ของที่ดินบรรพบุรุษตระกูลลูถูกเปิดออกจากด้านใน
ฉินอูซางมองผ่านประตูไปยังบุรุษร่างใหญ่ชุดหนังสัตวที่อยู่ตรงนั้น
“ขออภัย กำลังปล้นอยู่ ไมได้รบกวนท่านกระมัง?”
บุรุษร่างใหญ่ในชุดหนังสัตวเกาศีรษะ เผยรอยยิ้มซื่อ ๆ แฝงด้วยความรู้สึกผิด ดูเกรงใจยิ่งนัก
ฉินอูซางชะงักไปครู่หนึ่ง ชายผู้นี้ช่างมีมารยาทเสียจริง
“ไม่รบกวน ท่านทำต่อไปเถิด ข้าจะทำเหมือนไม่เคยเห็นอะไรก็แล้วกัน”
ฉินอูซางก็มีมารยาทมากเช่นกัน เขาปิดประตูลงทันที
“คนผู้นี้น่าสนใจนัก พลังบำเพ็ญบนร่างของเขาถูกซ่อนด้วยพลังลึกลับบางอย่างไว้อย่างชัดเจน…”
บุรุษร่างใหญ่ในชุดหนังสัตวจ้องมองไปยังทิศทางของที่ดินบรรพบุรุษตระกูลลูพลางลูบคางของตน “ดูเหมือนว่าครั้งนี้แม้ข้าจะไม่ลงมือ คนผู้นี้ก็ต้องตายอยู่ดี”
เขาก้มหนลมองศพของหลัวอวินเจิง แล้วโบกมือใหญ่ครั้งหนึ่ง
ร่างไร้วิญญาณกลายเป็นเถ้าถ่านฟุ้งกระจายในชั่วพริบตา
ขณะที่ของมีคาทั้งหมดยังคงถูกทิ้งไว้
“บัดซบ ล้วนแต่เป็นของที่ทิ้ง ดูไม่ได้และใช้ไมได้ทั้งนั้น” บุรุษร่างใหญ่ในชุดขนสัตว์หยิบของมีค่าเหล่านั้นขึ้นมา “แต่ช่วยไมได้ จำเป็นต้องแสดงความสามารถใน
