หนี่ยวเจ้าไว้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก” โมซิงโจวกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านใต้เท้าเวยก็จะสามารถเปิดฉากสังหารได้อย่างเต็มที่ กวาดล้างที่นี่ให้สิ้น สังหารตระกูลลูจนไม่เหลือแม้แต่ไก่และสุนัข!”
ระหว่างสนทนา พลังลมปราณของโมซิงโจวและเวยชางเจียต่างก็ตรึงเป้าหมายไปที่เชี่ยหลิงชิวอย่างแน่นหนา ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างใจหายวาบ และคาดการณ์ว่าสงครามระหว่างปรมาจารย์ยุทธ์แห่งโลกมนุษย์กำลังจะปะทุขึ้นในไม่ช้า หลายคนได้ถอยห่างออกไปไกลแล้ว เกรงว่าเมื่อการต่อสู้เริ่มต้นขึ้น พวกตนจะถูกลูกหลง
แต่ทั่วทั้งตระกูลลูไม่สามารถถอยได้อีกแล้ว ที่นี่คือบ้านของพวกเขา! ไม่อาจรู้ว่ามีสมาชิกตระกูลลูมากมายเพียงใดที่กำลังรู้สึกหนักอึ้งในใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
หยวนคุนพาครอบครัวทั้งเด็กและคนแก่มายืนรออยู่ที่นั่นตั้งแต่เนิ่น ๆ โดยไม่แสดงอาการตื่นตระหนกแต่อย่างใด เขาเพียงแต่กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกผ่านการส่งเสียงกระแสจิตว่า “กินอาหารของเจ้านาย ก็ต้องจงรักภักดีต่อเจานาย ประเดี๋ยวข้าจะไปสู้ตายเพื่อตระกูลลู จะช่วยได้สักคนก็ยังดี หวังว่าพวกเจ้า… จะไม่โทษข้า…”
ตระกูลหยวนมีสมาชิกหลายสิบคนทั้งหมด บัดนี้ล้วนอาศัยอยู่ที่ตระกูลลู เมื่อได้ยินเช่นนั้น สะใภ้หวังซื่อพยักหน้าตอบ “ท่านพ่อไปเถิด! ตระกูลหยวนและตระกูลลูจะอยู่ร่วมเป็นร่วมตายร่วมกัน แม้จะตายหมด ก็ไม่มีคำบ่น!”
หยวนคุนพยักหน้าหงึก ๆ เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นกับสมา
