่า “นอกจากนั้น ข้าก็ได้รายงานไปยังกรมปราบปีศาจแห่งเมืองหลวง เพื่อขอให้ปลดข้าออกจากตำแหน่งหน้าที่แล้ว”
ใจของลูเยี่ยสั่นสะเทือน “ท่านแม่ทัพ ท่าน…”
เชี่ยหลิงชิวหัวเราะพลางกล่าวตัดบทว่า “มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ไม่ว่าข้าจะทำอะไร ก็จะเป็นการกระทำในนามของข้าเพียงผู้เดียว จะไม่ทำให้ตระกูลต้องเดือดร้อน และไม่ต้องถูกผูกมัดโดยกรมปราบปีศาจ”
ดวงตาที่สวยงามของนางกลอกไปมา กล่าวด้วยสีหน้าผ่อนคลายว่า “ต่อจากนี้ ข้าก็สามารถปลดปล่อยตัวเองได้อย่างเต็มที่ ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ!”
ลูเยี่ยรู้สึกปั่นป่วนในใจ ไมอาจสงบลงได้
เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เชี่ยหลิงชิวเพื่อช่วยเหลือตน จะถึงกับยอมแยกตัวจากตระกูล สละตำแหน่งแม่ทัพอาภรณ์สีแดงแห่งกรมปราบปีศาจ!
บุญคุณเช่นนี้ ช่างมากมายยิ่งนัก!
แม่นางนัวนัวถอนหายใจเบา ๆ “ข้ายังคิดไม่ออกเลยว่า เหตุใดท่านอาจารย์จึงให้ความสำคัญกับเจ้านัก ลูเยี่ย เจ้าต้องไม่ทำให้ท่านอาจารย์ของข้าผิดหวังนะ”
ลูเยี่ยเม้มริมฝีปาก แน่นอนว่าเขาจะไม่ทำเช่นนั้น!
แต่แล้วเชี่ยหลิงชิวกล่าวขึ้นอย่างกะทันหัน “จำไว้ ไม่จำเป็นต้องสำนึกในบุญคุณต่อข้า เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ ส่วนข้าเพียงแต่ตอบแทนบุญคุณเท่านั้น”
การทำให้ผู้อื่นติดค้างบุญคุณถือเป็นเรื่องดี แต่หากนำ ‘บุญคุณ’ มาใช้เป็นแรงกดดันผู้อื่น นั่นก็คือการอาศัยบุญคุณเพื่อขู่กรรโชก เชี่ยหลิงชิวไม่อยากให้ลูเยี่ยเข้าใจผิด
เมื่อคิดได้เช่นนั้น นางก็อธิบายอีกว่า “น
