ี่เป็นคำแนะนำจากพี่ชายของข้า อ๋องฝูไห่”
“หากตระกูลลูสามารถต้านทานพายุลูกนี้ไว้ได้ ในอนาคตข้าก็ยังสามารถกลับคืนสู่ตระกูลได้ทุกเมื่อ และกลับมารับตำแหน่งแม่ทัพอาภรณ์สีแดงของกรมปราบปีศาจอีกครั้ง เจ้าเข้าใจหรือไม่?”
ลูเยี่ยรู้สึกประหลาดใจทันที “ท่านอ๋องฝูไห่ถึงกับสนับสนุนให้ท่านทำเช่นนี้หรือ?”
เชี่ยหลิงชิวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ใครใช้ให้เขาเป็นพี่ชายของข้าเล่า?”
ลูเยี่ยนึกถึงพี่ใหญ่ลูเชียวของตัวเอง ทันใดนั้นก็รู้สึกเข้าใจความรู้สึกเดียวกัน จึงกล่าวว่า “เข้าใจแล้ว”
พี่ใหญ่ลูเชียวก็เป็นคนที่พร้อมจะทุ่มเททุกสิ่งเพื่อตัวเองเช่นกัน!
หลังจากสนทนาเล็กน้อยอีกครู่หนึ่ง ลูเยี่ยก็เตรียมตัวบอกลา
เชี่ยหลิงชิวถามว่า “พลังลมปราณลึกลับที่น่าสะพรึงกลัวที่ปรากฏที่เขาไปเยียนนั้น ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเจ้า ใช่หรือไม่?”
ลูเยี่ยชะงักไปเล็กน้อย แล้วพอเข้าใจความหมาย ไม่ต้องสงสัยเลย เชี่ยหลิงชิวคงจะเดาความจริงบางอย่างออกแล้ว!
แต่นางไม่ได้มาพิสูจน์กับตัวเขา และไม่ได้ถามว่าพลังลมปราณอันลึกลับน่าสะพรึงกลัวนั้นเป็นของผู้ใด แต่กลับเตือนเขาไม่ให้ยอมรับ!
เมื่อเปรียบเทียบการกระทำของหลิวจินกับราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณ ลูเยี่ยก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ
ช่างห่างชั้นกันเหลือเกิน ความแตกต่างระหว่างคนกับคนบางครั้งก็ใหญ่หลวงนัก!
การแก้แค้นจากตระกูลเวยมา เร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก
ในวันเดียวกันนั้นเอง หลัวหงผู้ดูแลจวนที่ว่าการแห่งกรม
