างแท้จริง
ก่อนหน้านี้ ลูเยี่ยตั้งใจจะไปทำธุระบางอย่างก่อน
ยามเย็น หน้าประตูใหญ่ของสำนักศึกษาเทียนเหอ
“คุณชาย ตระกูลของพวกท่านไม่ได้ถูกกรมโหรหลวงสั่งปิดล้อมหรอกหรือ? ไฉนท่านยังกล้าออกมาอีก?”
เหล่าเกาผู้ดูแลประตูใหญ่ของสำนักศึกษาเทียนเหอมาหลายปี รู้สึกประหลาดใจอย่างมากเมื่อเห็นลูเยี่ยมาหาตน
ขณะที่พูด เหล่าเกาก็หยิบกล้องยาสูบขึ้นมาสูบเสียงดัง เปลวไฟในกล้องยาสูบวูบวาบ ควันพวยพุ่งฟุ้งกระจาย
ลูเยี่ยหัวเราะพลางกล่าวว่า “ข้ายังไม่กลัวเลย แล้วท่านกลัวไปทำไมกัน”
เขาหยิบไหสุราออกมาใบหนึ่ง ส่งให้เหล่าเกา “ข้ามาหาท่านครั้งนี้ เพื่อจะสอบถามบางเรื่อง”
เหล่าเการับมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม “เจ้าว่ามาเลย!”
เขารีบแกะผนึกดินเหนียวของไหสุราอย่างไม่รอช้า แล้วแหงนหน้าดื่มอึกใหญ่
ลูเยี่ยทรุดตัวลงนั่งข้างกายเหล่าเกา จากนั้นก็ถามด้วยรอยยิ้มว่า
“เหล่าเกา ท่านว่าในเมืองเทียนเหอนี้ มีมังกรที่ซุ่มซ่อนอยู่จากทั่วทุกมุมโลกมากแค่ใดกัน?”
พรวด! เหล่าเกาพ่นสุราดี ๆ ที่เพิ่งดื่มเข้าปากออกมาในทันที
