ู่ครั้งนี้รุนแรงเกินไป ทำให้ผู้คนมองไม่เห็นความหวังใด ๆ แม้แต่เชี่ยหลิงชิวยังคงนั่งคุมสถานการณ์อยู่ ณ ที่นี้ก็ไม่อาจทำให้ผู้คนรู้สึกอุ่นใจได้
“มีความมั่นใจหรือไม่?” ลูเชียวถาม
ลูเยี่ยครุ่นคิดก่อนตอบว่า “พี่ใหญ่ ท่านไปบอกคนในตระกูลว่า ตราบใดที่มีขาลูเยี่ยอยู่ ตระกูลลูจะไม่เป็นอันตราย ให้พวกเขาทำในสิ่งที่ควรทำต่อไป”
ลูเชียวไม่เข้าใจว่าลูเยี่ยมีความมั่นใจมาจากไหน แต่ก็เลือกที่จะเชื่อโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย พลางพยักหน้าและกล่าวว่า “ข้าจะจัดการเอง”
“อาจารย์หยวนคุนและครอบครัว เป็นอย่างไรบ้าง?” ลูเยี่ยเอ่ยขึ้นอย่างฉับพลัน
เมื่อวานหลังจากกลับมา ลูเยี่ยก็ได้จัดการให้คนในตระกูลรับหยวนคุนและคนในครอบครัวทั้งหมดมายังตระกูลลู เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกศัตรูแก้แค้นอีก
“อาจารย์หยวนคุนทราบแล้วว่า เจ้าได้แก้แค้นให้บุตรชายและหลานชายของเขาแล้ว เขารู้สึกสะใจยิ่งนัก”
ลูเชียวกล่าวว่า “เขายังบอกอีกว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ครอบครัวของเขาจะร่วมเป็นร่วมตายกับพวกเราตระกูลลู”
ลูเยี่ยพยักหน้าเบา ๆ
ในวันเดียวกัน ฉินอูซางก็ส่งคนมาถามลูเยี่ยว่าตั้งใจจะทำอย่างไรต่อไป
ลูเยี่ยตอบกลับเพียงสั้น ๆ ว่า “รอดูท่าที”
ไม่ว่าจะเป็นจวนที่ว่าการกรมโหรหลวงหรือจวนเจ้าเมือง ล้วนไม่นับว่าเป็นภัยคุกคามแต่อย่างใด
ลูเยี่ยก็ไม่จำเป็นต้องรีบเปิดฉากฆ่าล้างในทันที รอให้ผู้ยิ่งใหญ่ของตระกูลพานและตระกูลเวยออกโรง นั่นแหละคือเวลาที่พายุจะปะทุขึ้นอย่
