อใดจะได้กลับมา เจ้ากลับไปบอกกับญาติมิตรในตระกูลด้วยว่าอย่าได้เป็นห่วงข้ามากนัก”
ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวสองมือไพล่หลัง ถอนหายใจอย่างอ้างว้าง
“คุณชายวางใจได้ ทุกคนจะไม่คิดถึงท่านหรอก”
บ่าวรับใช้ชราเอ่ยเสียงเบา “พวกเขาล้วนแล้วแต่ต้องการให้ท่านรีบไปเสียเร็ว ๆ มิเช่นนั้น เหตุใดจึงมีเพียงข้าผู้เฒ่าเพียงคนเดียวที่มาส่งท่าน?”
ชายหนุ่มอาภรณ์ขาว “…”
“แล้วท่านป้าของข้าว่าอย่างไรบ้าง? การไปโลกเบื้องล่างของข้าครั้งนี้ก็เพื่อรับญาติผู้น้องชิงหลีกลับมารวมญาติกับท่านป้า นางไม่มีอะไรจะกำชับเลยรึ?’
ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวถาม
“ไม่มีขอรับ”
บ่าวรับใช้ชราส่ายหัว “แต่ท่านประมุขตระกูลมีคำกำชับอยู่หนึ่งประโยค”
ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวฮึกเหิมขึ้นมาทันที “ท่านพ่อของข้าบอกว่าอะไร? เป็นเพราะไม่อยากให้ข้าจากไปใช่หรือไม่?”
บ่าวรับใช้ชรานิ่งเงียบครู่ใหญ่ ก่อนเอ่ยว่า “ท่านประมุขตระกูลบอกว่า ขอเตือนให้คุณชายระวังตัวอย่าอวดดีในโลกเบื้องล่าง หากถูกรังแกขึ้นมา ไม่มีใครช่วยท่านได้ ทุกคนกำลังรอดูท่านเป็นตัวตลกอยู่ ยิ่งท่านทุกข์ทรมานเท่าใด พวกเขาก็ยิ่งสนุกเท่านั้น”
ชายหนุ่มอาภรณ์ขาว “…”
เขานิ่งเงียบครู่หนึ่ง ถอนหายใจพลางกล่าวว่า “กลับไปบอกท่านพ่อของข้า ข้าขออวยพรให้ท่านอายุยืนยาวเป็นร้อยปี!”
บ่าวรับใช้ชรา “…”
ท่านประมุขตระกูลมีชีวิตอยู่มานานจนไม่รู้กี่ปีแล้ว ท่านยังจะอวยพรให้เขามีอายุยืนร้อยปีอีกหรือ?
นี่เป็นการสาปแช่งใช่หรือไม่?
สมแล้วที่
