ลอะเทอะมากเกินไป
“เรื่องการล่าสัตว์ที่เขาไปเยียนนัน ได้ก่อให้เกิดความปั่นป่วนไปทั่วต้าเฉียนแล้ว”
ดวงตาของเชี่ยหลิงชิวใสราวกับน้ำ จ้องมองลูเยี่ย “ในความวุ่นวายครั้งนี้ สถานการณ์ของเจ้า และตระกูลลูอันตรายที่สุด เจ้าคิดวิธีรับมือไว้บ้างหรือไม่?”
ลูเยี่ยกล่าวอย่างไมใส่ใจว่า “ไม่มีวิธีการที่ดีอะไรหรอก ทำได้เพียงแครับมือกับสิ่งที่มา ทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ น้ำมาใช้ดินต้าน [1]”
กล่าวจบ เขาก็เดินไปนั่งตรงข้ามเชี่ยหลิงชิว จับมือหยกของนางไว้ แล้วเริ่มทำการรักษาอาการบาดเจ็บให้เชี่ยหลิงชิว
ท่วงท่าของเขาชำนาญ และเป็นธรรมชาติ
ด้วยเหตุที่ได้รักษาอาการบาดเจ็บมาหลายครั้ง ทั้งสองจึงประสานงานกันได้อย่างกลมกลืน เชี่ยหลิงชิวเองก็คุ้นเคยกับเรื่องนี้เป็นปกติแล้ว
ไม่นานนัก การรักษาก็เสร็จสิ้นลง ลูเยี่ยกล่าวว่า
“คำสาปปีศาจกูพิษเผาใจนันได้ถูกขจัดออกไปเกือบหมดแล้ว หากไม่มีเหตุผิดปกติใด อีกเพียงครั้งเดียว อาการบาดเจ็บของท่านแม่ทัพก็จะหายสนิท”
เซียหลิงชิวพยักหน้าเล็กน้อย แล้วกล่าวขึ้นอย่างฉับพลันว่า
“เมื่อวานนี้ พี่ชายของข้าส่งจดหมายมาให้ข้าฉบับหนึ่ง ตระกูลได้ลงความเห็นพร้อมกันว่า ไม่อนุญาตให้ข้ายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลลูอีกต่อไป”
เชิงอรรถ
[1] ทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ น้ำมาใช้ดินต้าน หมายถึง แก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าไปตามสิ่งที่เกิดขึ้น
