ืนฟ้าผืนดินรอบบริเวณเขาไป๋เยี่ยนนั้นสว่างราวกับกลางวัน
คนที่อยู่นอกเขาไป๋เยี่ยนต่างเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและงุนงง
นั่นเป็นพลังลมปราณที่มาจากผู้มีอยู่ตัวตนใดกันแน่?
และเหตุใดจึงเกิดเหตุการณ์ผันผวนเช่นนี้?
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้
พานโชวหูเองก็ยังไม่รู้เช่นกัน
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ ทำให้เขาผู้เป็นปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์รู้สึกว่าแปลกประหลาดและผิดปกติ
“เพียงแค่สังหารลูเยี่ยคนเดียวเท่านั้น เหตุใดถึงเกิดการเปลี่ยนแปลงมากมายขนาดนี้…”
พานโชวหูขมวดคิ้วแน่น “ช่างประหลาดพิลึกเหลือเกิน!”
ในชั่วขณะนั้นเอง ร่างกายของพานโชวหูพลันตึงเครียดขึ้น จิตเทวะของเขาเสมือนถูกพันธนาการ ถูกตรึงไว้ด้วยพลังที่น่าสะพรึงกลัวไร้ขอบเขต
จากนั้นภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในจิตเทวะของเขา
ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวที่เกือบโปร่งแสงยืนอยู่เหนือยอดเขาไป๋เยี่ยน
ร่างนั้นราวกับดวงอาทิตย์ เปล่งรัศมีนับหมื่นสาย!
ที่แท้พลังลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวนั้นแผ่ออกมาจากร่างของชายผู้นีนั่นเอง
พานโชวหูรู้สึกตกใจ ขณะเดียวกันก็ทั้งสะพรึงและวิตกกังวล
เพราะพลังลมปราณของชายหนุ่มอาภรณ์ขาวผู้นั้นได้มุ่งหมายไปที่เขา!
แม้จะอยู่ห่างกันไกลแสนไกลแต่ก็ทำให้พานโชวหูรู้สึกหนาวเหน็บทั้งกายและใจ จิตเทวะและพลังบำเพ็ญของเขาถูกกดข่มอย่างสมบูรณ์ ไม่สามารถดิ้นรนได้
แม้แต่การยกนิ้วขึ้นก็ยังทำไม่ได้!
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้สีหน้าของพานโชวหูเ
