ปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ร่างกายเย็นเฉียบไปทั้งตัว
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?
เหตุใดผู้ลึกลับผู้นั้นถึงจับจ้องเขาเช่นนี้?
“น้องชาย เจ้าอยากทักทายคนผู้นี้สักหน่อยหรือไม่ ส่งเขาเดินทางสักหน่อย?”
ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวผู้นั้นเอ่ยปาก แม้อยู่ห่างไกลแต่เสียงกลับดังก้องในจิตเทวะของพานโชวหู
“ไม่จำเป็น”
เสียงอีกสายหนึ่งดังขึ้น
พานโชวหูรู้สึกทันทีว่าเสียงนี้คุ้นหูอย่างยิ่งแตนึกไม่ออกในทันที
“ก็จริงอยู่ สุดท้ายก็ต้องตาย ตายอย่างไม่รู้ตัวยังดีกว่าตายไปพร้อมความแค้นในใจ…”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ พานโชวหูตกใจสุดขีด ในใจร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง
“ไม่! ไม่! ท่านผูอาวุโส ข้า…”
จิตเทวะดับสูญ
พลังชีวิตสลาย
จวบจนลมหายใจสุดท้ายแห่งความตาย พานโชวหูจึงนึกขึ้นได้ในที่สุด
เสียงที่ได้ยินเมื่อครู่นี้
คือลูเยี่ย!!
