าป่านที่มีจิตใจเข้มแข็งก็ยังรู้สึกอึดอัดและเสียหน้า
ครู่หนึ่งนางก็สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วกล่าวว่า “ขออภัยด้วย ดูเหมือนก่อนหน้านี้ข้าจะเข้าใจผิดไป”
หลังจากหยุดครู่หนึ่งนางแนะนำตัวว่า “ข้ามีนามว่าหลิวจิ่น เป็นสหายเต๋าของฉินอูซาง และเป็นผู้คุ้มครองของเด็กสาวชิงหลีด้วย ก่อนการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้ ฉินอูซางได้ขอร้องให้ข้าลงมือช่วยคุ้มครองเจ้า เขายังกำชับข้าไว้ว่า นอกจากในยามคับขันที่เกี่ยวกับชีวิตความเป็นตายแล้ว ไม่ให้แทรกแซงการกระทำของเจ้าในการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ลูเยี่ยก็เข้าใจในที่สุด แท้จริงแล้วหลิวจิ่นผู้นี้คือคนที่พ่อตาในอนาคตของตนเชิญมา! ไม่น่าแปลกใจ ตนเองมีเรื่องลำบาก พ่อตากลับช่วยเหลืออย่างจริงใจ!
ลูเยี่ยรู้สึกซาบซึ้งในใจแต่ปากกลับกล่าวว่า “ท่านไม่จำเป็นต้องมากพิธี เพียงแค่ความเข้าใจผิดได้คลี่คลายก็ดีแล้ว”
หลิวจิ่นกล่าว “ความเข้าใจผิดก็คือความเข้าใจผิด แต่ข้ายยังคงคิดว่าการกระทำของเจ้าเมื่อครู่นั้นช่างหุนหันพลันแล่นเกินไป! แต่… ในเมื่อเรื่องคลี่คลายแล้วก็แล้วกันไป ข้าจะไม่ถือสาเอาความกับเด็กหนุ่มอย่างเจ้าอีกต่อไป”
ลูเยี่ยชะงักไป อะไรคือแล้วกันไป? และอะไรคือไม่ถือสาเอาความ! ชัดเจนว่าท่านคิดไปเอง มีความผิดก่อน ข้ายยอมอดทนและอธิบายให้ท่านฟัง ไม่ถือสาเอาความกับท่านก็ถือว่าดีมากแล้ว!
ลูเยี่ยรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่เพราะคำนึงถึงหน้าตาของฉินอูซาง สุดท้ายลูเ
