บทที่ 74 แสวงหาความตาย!“ท่านอาเจ็ด! ข้ารู้ว่าท่านต้องไม่ทอดทิ้งข้าแน่!”
การรอดพ้นจากสถานการณ์คับขันทำให้เวยซุนที่ล้มอยู่บนพื้นอดไม่ได้ที่จะตะโกนด้วยความตื่นเต้น
“หุบปาก! ยังไม่ขายหน้าพออีกหรือ?”
สายตาของเวยเทียนหลานเยือกเย็นดุดัน “เจ้าเลือกที่จะตัดสินความเป็นความตายด้วยกำลังของตนเองแต่กลับเป็นเจ้าเองที่ละเมิดกฎ! หากเจ้าไม่ใช่บุตรหลานของตระกูลเวย ข้าคงตบเจ้าตายไปนานแล้ว!”
สีหน้าของเวยซุนแข็งทื่อ ก้มหน้าลงนิ่งเงียบดุจจักจั่นในฤดูหนาวแต่ในใจกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก
มีเวยเทียนหลานอยู่ เขาไม่ต้องกังวลถึงชีวิตอีกต่อไป!
ฝนเริ่มซาลงแต่ม่านหมอกยามค่ำคืนบนภูเขากลับเริ่มหนาแน่นยิ่งขึ้น
“ท่านใต้เท้าท่านปลอดภัยดีหรือไม่?”
อีกาหัวขาวปรากฏตัวข้างกายลูเยี่ยในทันที
“ไม่เป็นไร”
ลูเยี่ยค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นตรง
การโจมตีของเวยเทียนหลานนั้นไม่ได้หมายจะเอาชีวิตจึงไม่ได้ทำให้เขาบาดเจ็บ
“เฒ่าสารเลวนั้นน่าจะเป็นปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ ท่านใต้เท้าท่านต้องระมัดระวังให้มากนะ!”
อีกาหัวขาวส่งเสียงกระแสจิตอย่างกังวล
“เจ้าโผล่มาอย่างกะทันหัน เจ้าไม่กลัวหรือ?”
ลูเยี่ยถามออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก
อีกาหัวขาวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนตอบอย่างกระอักกระอ่วนว่า “ข้าเป็นห่วงสถานการณ์ของท่านใต้เท้ามากเกินไปจนลืมคิดถึงเรื่องพวกนี้ไปเสียสนิท”
ลูเยี่ยลูบศีรษะของอีกาหัวขาวเบา ๆ ดวงตาอ่อนโยน “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้เจ้าอย่าได้เข้ามาย
