ุ่งเกี่ยวเป็นอันขาด นี่คือคำสั่งเข้าใจหรือไม?”
อีกาหัวขาวรู้สึกใจหายวาบ ท่านใต้เท้าคงไม่ได้ตั้งใจจะไปสู้ตายกับปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ผู้นั้นกระมัง?
จากระยะไกลเวยเทียนหลานเดินเข้ามา
ร่างของเขาสูงใหญ่ดังขุนเขาทุกย่างก้าวแผ่ซ่านพลังอำนาจอันไรเทียมทานออกมา สายฝนยามราตรีในห้วงอากาศถูกสั่นสะเทือนจนกระเด็นออกไป
ราวกับมีร่มที่มองไม่เห็นกางปกคลุมบริเวณนี้ไว้ ลมหยุดพัด ฝนหยุดตก
“ข้าชื่อเวยเทียนหลาน เป็นผู้อาวุโสเจ็ดของตระกูลเวย และเป็นท่านอาของเวยซุน”
เวยเทียนหลานเอ่ยปาก เสียงของเขาก้องกังวานราวเสียงดาบ แม้แต่การเผชิญหน้ากับเขาก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันที่พุ่งเข้ามา
เมื่อห่างจากลูเยี่ยไปสองสามจั้ง เวยเทียนหลานหยุดฝีเท้าแล้วกล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องหวาดกลัว การประลองครั้งนี้เวยซุนเป็นฝ่ายทำผิดกฎ ข้าจะไม่หน้าแทนเขา!”
ลูเยี่ยกล่าวว่า “นี่ไม่ใช่การประลองบนเวที ท่านแอบดูอยู่ในที่ลับคงจะได้ยินแล้วกระมัง ข้าเคยบอกว่าจะไม่หยุดจนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะตาย!”
สีหน้าของเด็กหนุ่มสงบนิ่ง ท่วงท่าสุขุมเยือกเย็น คำพูดไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว
เวยเทียนหลานอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ เด็กหนุ่มผู้นี้ถึงกับรู้ตัวตั้งแต่แรกแล้วหรือว่าตนแอบดูอยู่ในที่ลับ?
ในระหว่างที่ความคิดกำลังหมุนวน เวยเทียนหลานก็กล่าวว่า “แก้แค้นกันไปมาเมื่อใดจะจบสิ้น? ตราบใดที่เจายอมหยุด ข้าสัญญาว่าความแค้นระหว่างเจ้ากับเวยซุนจะถูกลบล้างไปหมด ต่อไปภายหน้
