ังอันยิ่งใหญ่ เย็นเยียบ น่าเกรงขาม และทัศนียภาพตระการตา
“คนผู้นี้เป็นผู้ฝึกดาบหรือ?”
ลูเยี่ยมีแววตาประหลาด
เขาไม่ได้เปลี่ยนกระบวนท่าแต่พลังในหมัดพลันทวีความแข็งแกร่งขึ้นอย่างกะทันหันทันที
เพียงชั่วครู่หมัดของลูเยี่ยก็ทะลวงผ่านมังกรวารีที่ถาโถมเข้ามา แล้วทะลวงผ่านเมฆน้ำที่แผ่ปกคลุมไปทั่วฟากฟ้า
ทันใดนั้นเขาเปลี่ยนกระบวนท่าอย่างกะทันหัน นิ้วทั้งห้าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับกำลังดีดสายพิณติดต่อกัน เคาะลงบนคมดาบของเวยซุน
การเคาะที่ดูแผ่วเบานั้นกลับเหมือนค้อนยักษ์ที่เทพเจ้าโบราณทุบลงมา
การโจมตีแต่ละครั้งทำให้คมดาบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังที่สะสมอยู่ในตัวดาบถูกทำลายราวกับการหักกิ่งไม้แห้ง
พลังบำเพ็ญทั่วร่างของเวยซุนได้รับผลกระทบอย่างหนักทำให้ทั้งร่างสั่นสะเทือนไปด้วย
ในที่สุดเขาก็ไม่อาจควบคุมดาบขุนเขาธาราได้อีกต่อไป ถูกแรงสั่นสะเทือนจนดาบหลุดมือไป
เขาโงนเงนและถอยหลังออกไป สีหน้าซีดเผือดขึ้นเรื่อย ๆ จิตใจหวาดผวา
การใช้ดาบขุนเขาธาราสามารถเพิ่มพละกำลังการต่อสู้ของเขาขึ้นอีกมาก
ใครเล่าจะคิดว่าต่อหน้าลูเยี่ยกลับยังคงไม่สามารถรับมือกับการโจมตีเพียงครั้งเดียวได้!
เรื่องนี้สร้างความกระทบกระเทือนต่อเวยซุนมากเกินไป จิตใจของเขาแทบจะพังทลายแล้วไม่มีความสงบเยือกเย็นก่อนหน้านี้อีกต่อไป
เครง!
ดาบขุนเขาธาราร่วงหล่นไปไกลในความมืดของราตรีส่งเสียงครวญคราง
และลูเยี่ยก็ซัดหมัดใส่อีกครั้ง
นับตั้งแต่เริ่มกา
