รต่อสู้เขาไม่เคยเอ่ยแม้แต่คำเดียว มีแต่บุกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว กดดันทุกย่างก้าว
กระแสความเฉียบคมและความมุ่งมั่นในการสังหารนั้น ได้สร้างความกดดันที่ไม่เคยมีมาก่อนให้กับเวยซุน
“ลูเยี่ย หยุดมือเสียก่อน!”
เวยซุนตะโกนเสียงดังลั่น เขาเริ่มกลัวอย่างแท้จริงแล้ว
นับตั้งแต่เริ่มการต่อสู้เขาก็ตกอยู่ในสถานะเสียเปรียบ ถูกกดขี่รุกไล่ตลอดเวลา จนกระทั่งขณะนี้ชีวิตของเขากำลังตกอยู่ในภาวะอันตรายร้ายแรง
ทั้งหมดนี้ทำให้จิตใจของเขาหวั่นไหว ทำลายความมุ่งมั่นในการต่อสู้
ลูเยี่ยไม่แยแสคำพูดใด พลังหมัดของเขาทอดยาวราวกับผืนผ้า ฉีกผ่านท้องฟ้าพุ่งเข้าโจมตี
เวยซุนหลบหลีกในทันทีแต่ก็ยังถูกพลังหมัดกวาดเข้าใส่ ได้รับบาดเจ็บสาหัสร่างกายเต็มไปด้วยเลือด
“พอได้แล้ว! ข้ายอมแพ้แล้วยังไม่พอใจอีกหรือ?”
เวยซุนตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว “หากเจ้าสังหารข้าจริง ๆ มันจะทำให้ตระกูลลูของพวกเจ้าเผชิญกับภัยพิบัติถึงขั้นล่มสลาย เจ้าอยากเห็นเช่นนั้นหรือ?”
ลูเยี่ยไม่สนใจคำพูดของอีกฝ่าย เขาพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง
“เจ้าช่างดื้อดึงเหลือเกิน!”
เวยซุนโกรธจนตัวสั่น “ข้าไม่เคยเห็นคนหัวแข็งเหมือนเจ้ามาก่อนเลย!”
การเป็นศัตรูกับบุตรหลานตระกูลใหญ่ ถึงแม้จะมีผู้ใต้บังคับบัญชาตายมากเพียงใด หากต้องการคลายความแค้นก็เพียงแค่จ่ายผลประโยชน์ให้มากพอเท่านั้น
สำหรับเขาแล้วตราบใดที่มีเงินเพียงพอ ไม่มีมีความแค้นใดในโลกไม่อาจไม่ยุติได้
ดังนั้นเวยซุนไม่อาจจินตนากา
