บทที่ 72 บดขยี้ฝนยามค่ำคืนเทกระหน่ำกระทบต้นไม้ในภูเขาดังซู่ซ่าราวกับเสียงกลองที่ถูกตีอย่างหนักแน่น
ม่านฝนหนาทึบละอองน้ำแผ่กระจายไปทั่วภูเขาเวยซุนยืนอยู่บนก้อนหินก้อนหนึ่ง
รอบกายของเขามีแสงสีม่วงแปดสายถักทอเข้าด้วยกัน รวมตัวกันเป็นร่มกันสายฝนที่กระหน่ำลงมา
ด้วยเหตุนี้เองจึงทำให้เขาโดดเด่นอย่างยิ่งในค่ำคืนที่มีฝนตกหนักเช่นนี้
ทันทีที่ลูเยี่ยเดินออกจากถ้ำก็มองเห็นเขาได้ในทันทีโดยไม่จำเป็นต้องค้นหา
“ลูเยี่ย จะตัดสินเป็นตายด้วยพลังความสามารถหรือจะแข่งขันด้วยวัตถุภายนอกเจ้าเลือกได้ตามใจ!”
จากระยะไกลเวยซุนก็เห็นลูเยี่ยเช่นกัน พลังปราณทั่วร่างของเขาพลันคำรามดังก้อง เจตนาสังหารพลุ่งพล่าน
ลูเยี่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เล่นยังไงก็ได้ข้ามีเพียงข้อเรียกร้องเดียวเมื่อรู้ผลแพ้ชนะแล้วก็ต้องตัดสินความเป็นความตายด้วย!”
ขณะที่เสียงที่สงบและทุ่มต่ำของเขาส่งผ่านสายฝนยามค่ำคืนออกไป ลูเยี่ยก็ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ขณะที่เขาก้าวเดินคัมภีร์หลอมเก้าแห่งอุนตุนโคจรอย่างเงียบงัน พลังปราณทั่วร่างหมุนเวียน เมื่อใดที่สายฝนพยายามเข้าใกล้มันก็จะถูกพลังสั่นสะเทือนให้แตกกระเจิงออกไปทำให้เกิดเสียงระเบิดเล็ก ๆ
เพียงชั่วกะพริบตา ลูเยี่ยก็มาถึงตรงหน้าเวยซุน
ทั้งสองยืนห่างกันสิบจั้งเผชิญหน้ากัน
“ได้ เช่นนั้นก็ตัดสินความเป็นความตายด้วยพลังของแต่ละคน! และข้ารับรองได้ว่าค่ำคืนนี้ ณ สถานที่แห่งนี้ เพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะ
