องการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิแย่งชิงเหยื่อของพวกเราสังหารผู้บริสุทธิ์อย่างไร้ปรานี นับว่าไร้กฎหมายโดยสิ้นเชิง!”
มีผู้คนที่โกรธแค้นร้องเรียนถึงการกระทำชั่วร้ายของลูเยี่ยบนเขาไป๋เยี่ยน
“ลูเหลาเอ้อช่างไร้ยางอายสิ้นดี พาเจ้านกขโมยออกปล้นสะดมทุกหนแห่ง การล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้ไม่มีทางเล่นต่อไปได้แล้ว!”
มีคนด่าทอเสียงดัง
“พวกเราต้องร้องเรียนด้วยกันขอให้ลงโทษลูเยี่ยอย่างเด็ดขาด!”
ผู้คนมากมายร้องตะโกนด้วยความเกรี้ยวกราดดุเดือด
หลังจากบรรดาผู้แข็งแกร่งทยอยกันกลับมาก่อนกำหนดเป็นกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า เกือบทั้งหมดต่างชี้นิ้วไปที่ลูเยี่ยคนเดียว ผู้คนต่างโกรธแค้นประณามการกระทำอันชั่วช้านานัปการของลูเยี่ย
เหตุการณ์นี้ก่อให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ ทำให้ผู้คนที่รออยู่นอกเขาไป๋เยี่ยนต่างรู้สึกตกตะลึง
“คนมากมายเหล่านี้ล้วนถูกลูเยี่ยเล่นงานหรือ?”
“ลูเยี่ยทำเรื่องที่ทำให้ฟ้าดินและผู้คนเดือดดาลไว้มากเพียงใดกัน?”
ตามหลักการแล้วพานโชวหูเซวียไป๋ซงและคนอื่น ๆ ควรจะรู้สึกดีใจ
ท้ายที่สุดแล้วลูเยี่ยได้ก่อความโกรธแค้นมากมายสมควรที่จะถูกลงโทษอย่างรุนแรงตามกฎการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิ
แต่พานโชวหูและคนอื่น ๆ กลับไม่รู้สึกดีใจเลย
หน้าตาของพวกเขากลับยิ่งเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
ลูเยี่ยจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ตาย!
ทั้งยังกระโดดโลดเต้นอยู่!
มีผู้ใดกันจะรู้สึกเป็นสุขได้?
“พวกเจ้ากล่าวหาลูเยี่ยว่าสังหารคนอย่างไร้เหตุผลแต่มีหลั
