ยันต์ลับ
แต่เมื่อได้เห็นข่าวดี ใบหน้าแก่ ๆ ของเทียนปอฉงก็แข็งทื่อทันที อดกลั้นจนหน้าแดงก่ำ
เขากำหมัดแน่นแล้วทุบลงบนโต๊ะหยกตรงหน้าอย่างแรง “พวกสารเลวนั้นทำเอาข้าโกรธจนแทบตายแล้ว!”
โครม! โต๊ะหยกระเบิดแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
ลวีเชอและฉีชิงอวิ๋นต่างก็ตกใจ สายตาของพวกเขามองไปทางนั้นพร้อมกัน
“ด้วยความเยือกเย็นของเทียนปอฉง กลับถึงกับโกรธจนเสียกิริยาขนาดนี้ บางทีจะเป็นไปได้หรือไม่ว่าปีศาจใหญ่ทั้งสี่ตนนั้นไม่สามารถสังหารลูเยี่ยได้?”
ฉีชิงอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจ
ดวงตาของลวีเชอเป็นประกาย เขาก็คาดเดาถึงความเป็นไปได้นี้เช่นกัน
“ฟ้ายังไม่ถล่ม เจ้าเป็นถึงเจ้าเมืองเหตุใดจึงใจร้อนเช่นนี้”
พานโชวหูขมวดคิ้วตวาดใส่เทียนปอฉงอย่างเสียงดัง แล้วแย่งเอาแผ่นยันต์ลับมาอย่างรวดเร็ว
“ข้าจะดูหน่อยว่ามันเป็นข่าวอะไร ถึงทำให้เจ้าโมโหถึงเพียงนี้!”
พานโชวหูกล่าวพลางเริ่มอ่านข้อความ
ทันใดนั้น ปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในชางโจวผู้นี้ก็ตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้างราวกับไม่เชื่อ
ใบหน้าอันเหี่ยวย่นนั้นปรากฏความโกรธที่ไมอาจระงับได้
“บัดซบ!”
พานโชวหูมีเจตนาสังหารเต็มใบหน้า “เจ้าพวกสัตว์เดรัจฉานนั้น กล้าดียังไงถึงมาดูหมิ่นข้าถึงขนาดนี้! พวกมันต้องตาย! ข้าบอกเลย แม้แต่ราชาสวรรค์ก็ห้ามข้าไม่ได้!”
ผู้คนทั้งหมดต่างตกใจ มองหน้ากันไปมา ข่าวนั้นคงไม่ใช่ข่าวดี แต่เป็นข่าวร้าย
แต่จะเป็นข่าวร้ายเช่นไรกันที่ทำให้พานโชวหูและ
