กประหลาด?”
ลูเยี่ยครุ่นคิด
ในเวลาเดียวกัน หญิงสาวในอาภรณ์สีสันสดใสส่งเสียงกระแสจิตถึงพวกเขาทั้งสาม
“ท่านทั้งสาม ฟังคำเตือนของข้าสักประโยคเถิด พวกเราควรละทิ้งภารกิจครั้งนี้แล้วรีบออกไปจากที่นี่จะดีกว่า!”
เสียงของนางมีความสั่นเครือที่ยากจะระงับได้ ราวกับว่านางนึกถึงเรื่องที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
“ล้มเลิก? เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!”
ชายหนุ่มอาภรณ์แดงเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงดุดัน “อย่าลืมว่ายังมีปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์จับตามองอยู่นอกเขาไป๋เยี่ยน! หากพวกเรายอมแพ้ ก็เท่ากับสร้างความขุ่นเคืองให้อีกฝ่ายโดยสิ้นเชิง!”
ชายชราผมขาวในอาภรณ์สีเทาขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า “พานโชวหูนั้นมีนิสัยโหดเหี้ยมและเผด็จการ คำพูดของเขาผู้ใดกล้าไม่เชื่อฟัง? เหออวิ๋น เจ้าเป็นอะไรไปกันแน่?”
“การสร้างความขุ่นเคืองให้พานโชวหูมันเรื่องเล็กน้อย!”
หญิงสาวในอาภรณ์สีสันสดใสกัดฟันส่งเสียงกระแสจิตว่า “หากวันนี้พวกเราล่วงเกินอีกาหัวขาวผู้ที่มีนามว่าอาจูผู้นี้ คงจะต้องตายโดยไม่มีที่ฝัง! ไม่! มันน่ากลัวยิ่งกว่านั้น จะทำให้เราอยากตายก็ตายไม่ได้!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ปีศาจใหญ่ทั้งสามต่างตกตะลึง
“หรือว่าอีกาหัวขาวที่มาจากเขตหวงห้ามลึกลับที่หกผู้นั้น จะมีภูมิหลังที่น่ากลัวยิ่งกว่าพานโชวหูด้วยหรือ?”
“ท่านทั้งสาม ข้าไม่กล้าแน่ใจว่าอาจูผู้นั้นคือผู้ที่ข้ารู้จักหรือไม่ แต่ข้าไม่กล้าเสี่ยง!”
หญิงสาวในอาภรณ์สีสันสดใสสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วส่งเสี
