็บของแล้ว เขาก็ออกคำสั่งว่า
“ต่อไปพวกเราจะมุ่งหน้าไปยังหน้าผาชิงอวินต่อ! ภายในวันวันนี้ต้องไปถึงที่นั่นให้ได้”
ในการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้ ฟางฉงซูเป็นผู้รับผิดชอบของตระกูลฟาง
สิ่งที่เขาต้องทำต่อไปก็คือการนำกำลังหลักมุ่งหน้าไปยังหน้าผาชิงอวิน ปิดเส้นทางถอยของลูเยี่ย และร่วมมือกับกองกำลังอื่นเพื่อสังหารลูเยี่ย
“หยุด! พวกเจ้าทั้งหมดหยุดเดี๋ยวนี้! นี่คือการปล้น!”
อีกาหัวขาวตัวหนึ่งบินมาจากที่ไกล ๆ เกาะอยู่บนกิ่งไม้แล้วตะโกนเสียงดัง
ฟางฉงซูและผู้แข็งแกร่งอีกนับร้อยคนต่างตกตะลึง จากนั้นก็หัวเราะเสียงดังพร้อมกัน
ปีศาจนกตัวเล็กเท่าฝ่ามือ กลับกล้ามาเอ่ยปากจะปล้นพวกเขา!
ไม่รู้จักประมาณตนเกินไปแล้วกระมัง?
ฟางฉงซูโก่งคันธนู เตรียมยิงธนูสังหารนกตัวนี้ให้ตาย
แสงดาบวาบหนึ่งพลันปรากฏขึ้นด้านหลัง
ศีรษะของฟางฉงซูลอยขึ้นสู่อากาศ
ร่างไร้ศีรษะนั้นยังคงอยู่ในท่าโก่งธนูเตรียมยิง
ถุงเก็บของที่ห้อยอยู่ข้างเอวก็ถูกใครบางคนฉวยไปเรียบร้อยแล้ว
“ใคร?”
“ท่านใต้เท้าฟางตายได้อย่างไร?”
“สวรรค์!!”
เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้นในบริเวณใกล้เคียง
ขบวนคนนับร้อยส่งเสียงอื้ออึง กลายเป็นความโกลาหล
ส่วนลูเยี่ยที่สวมยันต์อำพรางกายซ่อนกลิ่นอายนั้น ได้ใช้วิชาตัวเบาปราชญ์ไล่ล่าตะวันหนีรอดไปอย่างปลอดภัย
“ฮ่า ๆๆ พวกโง่เง่าพวกนี้! ช่างน่าขบขันเสียจริง!”
อีกาหัวขาวกระพือปีกบินตรงไปหาลูเยี่ย
“ไปกันเถอะ ไปหาเหยื่อกลุ่มต่อไป
