ที่จะปล้น”
ลูเยี่ยไม่รั้งรออีกต่อไป
ผลงานที่ฟางฉงซูและคนกว่าร้อยชีวิตเหล่านั้นต้องลำบากตรากตรำล่ามาได้ บัดนี้ตกอยู่ในมือเขาแล้ว ถ้าไม่รีบจากไปในตอนนี้จะรออะไรอีกเล่า?
ต้องยอมรับว่าความรู้สึกของการเก็บเกี่ยวผลลัพธ์จากความสำเร็จของผู้อื่นนั้น ช่างสบายใจเหลือเกิน!
น่าเสียดายที่ยันต์อำพรางกายซ่อนกลิ่นอายแตกสลายไปหนึ่งแผ่น เนื่องจากพลังหมดลง
ยังดีที่เขายังมีอีกไม่น้อยติดตัวอยู่ เพียงพอที่จะใช้ไปจนกระทั่งการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิสิ้นสุดลง
“ท่านใต้เท้า คนเหล่านั้นล้วนแต่มาเพื่อสังหารท่าน ไฉนท่านไม่สังหารพวกเขาทั้งหมดเสียเลย?”
อีกาหัวขาวถามอย่างไม่เข้าใจ
“ข้าต้องเก็บรักษากำลังไว้”
ลูเยี่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก “ทำได้เพียงคว้าเอาสิ่งที่ยิ่งใหญ่ และละทิ้งสิ่งที่เล็กน้อย เพื่อรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันทุกอย่าง”
เวยซุนยังไม่ปรากฏตัวจนถึงตอนนี้
และลูเยี่ยได้คาดการณ์ล่วงหน้าแล้วว่า แผนสำรองของศัตรูจะต้องไม่สิ้นสุดเพียงเท่านี้แน่นอน
ก่อนที่การล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิจะสิ้นสุดลง ลูเยี่ยก็ไม่กล้าประมาท
“ท่านใต้เท้าคิดได้รอบคอบจริงๆ! ข้าน้อยจดจำไว้แล้ว ต่อไปจะต้องเอาท่านเป็นแบบอย่าง เตรียมพร้อมก่อนจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน วางแผนอย่างรอบคอบ!”
อีกาหัวขาวมิได้ตั้งใจประจบสอพลอ แต่เป็นการพูดออกมาโดยสัญชาตญาณ จึงไม่ดูเสแสร้งแต่อย่างใด พูดได้ราบรื่นยิ่งนัก
ยามเย็น
“หนีเร็วเข้า! ลูเยี่ยคนนั้นอยู่แถวนี้!”
ณ ที่ห่า
